tag:blogger.com,1999:blog-29254254431184828672012-01-05T01:46:31.523+07:00หัวข้อธรรมในคำกลอนเพื่อความเจริญแพร่หลายแห่งธรรม
และความเจริญงอกงามแห่งปัญญาmainoreply@blogger.comBlogger1771100tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-52097538070685364932010-09-27T14:26:00.001+07:002010-09-27T14:26:00.428+07:00ใครอยู่ระดับไหน?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnMJjUBJ0I/AAAAAAAABcY/nCFeOrXifC0/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnMJjUBJ0I/AAAAAAAABcY/nCFeOrXifC0/s320/images.jpg" /></a></div>ตอนแรกๆ เด็กๆ มันก็อยากดี<br />ล่วงมาไม่กี่ปีก็กลาย เป็นอยากดัง<br />ใครตักเตือนก็ไม่ฟัง มันอยากเด่น<br />ไม่แคร์ใครจะเขม่น มันอยากโด่ง<br />เริ่มรู้จักคดโกง มันอยากดื้อ<br />ต่อมาไม่กี่มื้อ มันอยากโดด<br />พระเจ้าไม่โปรด มันต้องอยากดับ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5209753807068536493?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-4504209741297344872010-09-26T13:21:00.002+07:002010-09-26T13:21:00.296+07:00มีมาร-ไม่มีมาร<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnLCNgQRzI/AAAAAAAABcQ/hVRewc7tgkI/s1600/1247076703.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" qx="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnLCNgQRzI/AAAAAAAABcQ/hVRewc7tgkI/s200/1247076703.jpg" width="88" /></a></div>มารไม่มี บารมี ยิ่งไม่แก่<br />จะมีแต่ ถอยถด หมดความหมาย<br />ไม่มีพลัง สร้างวิบาก ไว้มากมาย<br />หรือสอบไล่ ให้เรา เข้าใจตัวฯ<br /><br />มารยิ่งมี บารมี ยิ่งแก่กล้า<br />ยิ่งรุดหน้า สามารถ ในธรรมทั่ว<br />สร้างวิบาก ได้มากมาย ในเนียนัว<br />ให้ดอกบัว เบ่งบาน สะท้านสะเทือนฯ<br /><br />แล้วประหัต ประหารมารร้าย ให้ตายเตียน<br />ได้แนบเนียน ไม่มี อะไรเหมือน<br />เมื่อมารมี ก็เหมือนมาร มาตักเตือน<br />ให้พบเงื่อน งำกล้า ฆ่ามารเองฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-450420974129734487?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-25229394344316072992010-09-24T16:15:00.002+07:002010-09-24T16:15:00.954+07:00มัวแต่สร้างมาร<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnJo_BisbI/AAAAAAAABcI/vus_RFRgvOo/s1600/image-of-buddha-11.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" qx="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnJo_BisbI/AAAAAAAABcI/vus_RFRgvOo/s200/image-of-buddha-11.jpg" width="131" /></a></div>มารจะมี เมื่ออยากดี หรืออยากได้<br />แม้ความตาย ก็ยังมี พิลึกเหลือ<br />เพราะความยึด แห่งตัวฉัน มันเหลือเฟือ<br />ไม่มีเรื้อ เรื่องความอยาก มากประการ<br /><br />ถ้าไม่อยาก ได้อะไร เป็นอะไร<br />มารจะมี ได้ไฉน ลองกล่าวขาน<br />อย่าอยากอะไร ที่เป็นไป ด้วยอัญญาณ<br />จะไม่เกิด มีมาร ขึ้นมาเลย<br /><br />คิดพูดทำ ทุกอย่าง ด้วยปัญญา<br />ไม่ต้องมี ตัณหา หนาท่านเอ๋ย<br />อย่ามีอยาก จะเย็นดี กว่าที่เคย<br />มารไหนเว้ย จะเกิดได้ ไม่เห็นทางฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2522939434431607299?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-90437605879302429722010-09-24T09:08:00.003+07:002010-09-24T09:08:00.704+07:00นายเหนือหัว<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnI1TuvlrI/AAAAAAAABcA/eKI2-bSIN7Y/s1600/2010_04_22_124341_5ypz5w95.gif" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" qx="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnI1TuvlrI/AAAAAAAABcA/eKI2-bSIN7Y/s200/2010_04_22_124341_5ypz5w95.gif" width="125" /></a></div>นายของตน คนที่หนึ่ง คือท้องปาก<br />ยามท่านอยาก ท่านเรียกร้อง ต้องรีบหา<br />มาป้อนท่าน ให้ทัน แก่เวลา<br />ท่านชื่อว่า <strong><span style="color: #e06666;"> “นายกิน”</span></strong> เก่งสิ้นดี<br /><br />นายของตน คนที่สอง คือเนื้อหนัง<br />ท่านไม่ฟัง เสียงใคร ใฝ่เสียดสี<br />แต่ในเรื่อง นุ่มเนื้อ เหยื่อโลกีย์<br />ชื่อท่านมี ว่า <strong><span style="color: #c27ba0;">“นายกาม”</span></strong> ตะกลามจริง<br /><br />นายของตน คนที่สาม คือหูหัว<br />เฝ้ายกตัว เรื่อยไป คล้ายผีสิง<br />ทั้งยกหาง แกว่งไกว ไวกว่าลิง<br />มีชื่อพริ้ง ว่า<strong><span style="color: #8e7cc3;"> “นายเกียรติ”</span></strong> ใครเกลียดเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-9043760587930242972?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-81360443132355029142010-09-23T16:06:00.001+07:002010-09-23T16:06:00.232+07:00ความโง่ของปัญญา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnHamURrcI/AAAAAAAABb4/C2OnDfavIZE/s1600/spd_20081008142537_b.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" qx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnHamURrcI/AAAAAAAABb4/C2OnDfavIZE/s200/spd_20081008142537_b.jpg" width="126" /></a></div>ลูกอ่อน กลืนสตางค์ ค้างติดคอ<br />นางแม่หล่อ น้ำกรดตรง ลงแก้ไข<br />ว่าละลาย โลหะหมด แล้วปลอดภัย<br />ผลอย่างไร เชื่อว่าทาย ได้ด้วยกัน<br /><br />นี้แหละหนา ปัญญา มาพรวดพราด<br />เพราะสติ มันขาด ก็ผวนผัน<br />กลายเป็นโง่ ในปัญญา ขึ้นมาพลัน<br />ถ้าสติ มาทันควัน นั้นปลอดภัย<br /><br />ความโง่มี ในปัญญา ถ้าขาดสติ<br />มันอุตริ ออกมา อย่าสงสัย<br />ฆ่าเจ้าของ ของมัน ได้บรรลัย<br />มีสติไว้ หนอ, พวกที่ มีปัญญาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8136044313235502914?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-37048894866593640242010-09-23T08:58:00.001+07:002010-09-23T08:58:00.476+07:00บุญหรือพระนิพพาน, เชิญเลือก<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnGtufy3jI/AAAAAAAABbw/0ieEYpKuwrs/s1600/28-2-1057498757.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" qx="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnGtufy3jI/AAAAAAAABbw/0ieEYpKuwrs/s320/28-2-1057498757.jpg" /></a></div>ชรารุก ชีพทุกวัน จึ่งสั้นไป<br />หาไม่ได้ เครื่องต้านต่อ ข้อนั้นหนา;<br />เมื่อเพ่งเห็น ภัยร้าย ในมรณา<br />รีบ<strong><span style="color: #ffd966;">สถา- ปนาบุญ</span></strong> หนุนสุขไว้ฯ<br />(ของเทวดา)<br /><br />ชรารุก ชีพทุกวัน จึ่งสั้นเป็น<br />หาให้เห็น เครื่องต้านต่อ ข้อนั้น; ให้<br />ผู้เพ่งเห็น ภัยทราม ในความตาย<br />จุ่งคืนคาย เหยื่อล่อ พอใจ<span style="color: #e69138;"><strong>นิพพาน</strong></span>ฯ<br />(ของพระพุทธองค์)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3704889486659364024?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-18062986928006886802010-09-22T15:57:00.001+07:002010-09-22T15:58:32.912+07:00ถ้าสตรีดื่มเหล้า<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnE0ZiC6UI/AAAAAAAABbo/Bsvb412RFAQ/s1600/1_original.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; cssfloat: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" qx="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TJnE0ZiC6UI/AAAAAAAABbo/Bsvb412RFAQ/s200/1_original.jpg" width="166" /></a></div>ถ้าสตรี กินเหล่า เข้าเรื่อง “บ้า”<br />ไม่รูว่า กินทำไม กินไปได้<br />หรืออยากเป็น <strong><span style="color: #6aa84f;">กินนรี</span></strong> ที่ไวไฟ<br />ยิ้มละไม อยู่เพราะเหล่า: ผีเข้าทรง<br /><br />ดัดจริต ตามใคร บอกไม่ถูก<br />เพราะปีศาจ จูงจมูก ให้ลุ่มหลง<br />เห็นผีเป็น เทวดา ดูน่างง<br />โลกก็ส่ง ตามแต่ แม่ผีตวง<br /><br />ยิ่งลูกผี มีแต่ จะเมาใหญ่<br />มีอะไร ก็ต้องเหล้า เผ้ายึดหน่วง<br />พอขาดเหล้า ร้อนเร่า เสียเต็มทรวง<br />โลกทั้งปวง เป็นโลกเหล้า น่าเศร้าจริง<br /><br />ถ้า “สตรี” คำนี้มา จาก “สตี”<br />ก็แปลว่า “คนผู้มี สติยิ่ง”<br />ไม่ควรไป หลงเหล้า เข้าเรื่องลิง<br />ควรจะหยิ่ง ธรรมแท้ ของแม่เอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1806298692800688680?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-4271803951169519492010-08-31T16:47:00.002+07:002010-08-31T16:48:13.421+07:00สูบบุหรี่?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/THzPmhX16lI/AAAAAAAABbY/avrG0kWxbPs/s1600/0903222342670badd9a089f242.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/THzPmhX16lI/AAAAAAAABbY/avrG0kWxbPs/s200/0903222342670badd9a089f242.jpg" width="139" /></a></div>สูบบุหรี่ มีแต่ จะคอยบั่น-<br />ทอนอายุ ให้สั้น นั้นแน่ๆ<br /><br />กำลังจิต ถูกตัดรอน ให้อ่อนแอ<br />เพราะต้องแพ้ แก่ความเงี่ยน ราบเตียนไป<br /><br />ต้องเสียทรัพย์ บุหรี่ดี ยิ่งมีค่า<br />เดือนกว่าๆ เงินร้อยๆ <b style="color: #e69138;">พลอยกษัย</b><br /><br />น้ำเสียงเครือ ครอแคร เหม็นแย่ไป<br />เอาควันไฟ รมปอด ยอดอันธพาล<br /><br />เป็นผู้ใหญ่ นำเด็กให้ สูบบุหรี่<br />ให้พวกผี หัวเคาะคน ควรสงสาร<br /><br />แล้วเกิดมา ทำไมกัน มันป่วยการ<br />หลงล้างผลาญ ตัวเอง เก่งสุดใจฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-427180395116951949?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-27491793852554890832010-08-31T16:41:00.001+07:002010-08-31T16:41:53.897+07:00ยิ่งตรงยิ่งคดลึก<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/THzOMGdmMJI/AAAAAAAABbQ/_g37m04juCM/s1600/57616.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/THzOMGdmMJI/AAAAAAAABbQ/_g37m04juCM/s200/57616.jpg" width="141" /></a></div>ยิ่งจะให้ ตรงมาก ยิ่งคดลึก<br />เป็นข้าศึก เร้นลับ กลับร้ายใหญ่<br />อยากจะตรง เพราะอยากดี อยากมีชัย<br />มันตรงอยู่ เมื่อไร? ใครคิดดู<br /><br />อวดว่าตรง ตามเขาว่า น่าสรรเสริญ<br />ยังตรงเกิน ต้องนอนจม พยศอยู่<br />ที่อยากตรง เพื่อให้ใคร เขาอุ้มชู<br />ไว้ให้หนู เด็กๆเขา เราโตครัน<br /><br />จิตที่แจ่ม จนปล่อย เสียได้หมด<br />ทั้งตรง-คด ไม่เห็น เป็นแผกผัน<br />พ้นคด-ตรง จนไม่หลง ในเรามัน<br />จะ<b style="color: #6aa84f;">สุทธิ์สันติ์</b> พ้นโลก หมดโยกเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2749179385255489083?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-77833219499753695022010-08-15T08:47:00.001+07:002010-08-15T08:47:00.387+07:00อาจารย์ไก่<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZnK6zyEPI/AAAAAAAABbA/4K39-Cqzdsk/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZnK6zyEPI/AAAAAAAABbA/4K39-Cqzdsk/s200/images.jpg" width="133" /></a></div>ถ้าคนเรา เปรียบกับไก่ ดูให้ดี<br />มันไม่มี นอนไม่หลับ ไม่ปวดหัว<br />ไม่มีโรค ประสาท ประจำตัว<br />โรคจิตไม่ มากลั้ว กับไก่น้อย<br /><br />คนในโลก กินยา เป็นตัน ๆ<br />พวกไก่มัน ไม่ต้องกิน สักเท่าก้อย<br />หลับสนิท จิตสบาย ร้อยทั้งร้อย<br />รู้สึกน้อย แห่งน้ำใจ อายไก่เวย<br /><br />ได้เป็นคน หรือจึงได้ นอนไม่หลับ<br />ควรจะนับ ว่าเป็นบาป หรือบุญเหวย<br />มี<b style="color: #45818e;">ธรรมะ </b> กันเสียนะ อย่าละเลย<br />อยู่เสบย ไม่ละอาย แก่ไก่มัน<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7783321949975369502?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-75408604360378596662010-08-14T16:42:00.000+07:002010-08-14T16:42:53.232+07:00ได้ดีเพราะถูกด่า<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZk_tX_Z_I/AAAAAAAABa4/Yrsr0cmZV1g/s1600/100524_170210-2.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZk_tX_Z_I/AAAAAAAABa4/Yrsr0cmZV1g/s200/100524_170210-2.jpg" width="146" /></a></div>ฉันมีดี เพราะถูกด่า น่าหัวไหม<br />ยิ่งดีใจ เพราะถูกด่า ดูน่าหัว<br />ใครจะด่า สักเท่าไร ไม่เคยกลัว<br />เรื่องจะชั่ว อย่างเขาด่า นั้นอย่าเกรง<br /><br />ใครมีดี คนด็คิด ริษยา<br />หาแง่ด่า กันโขมง ล้วนโฉงเฉง<br />เมื่อยปากเข้า ปากก็มุบ หุบปากเอง<br />ยิ่งครื้นเครง คือฉันท้า ให้ด่าฟรี<br /><br />ฉันเป็นคน ได้ดี เพราะคำด่า<br />กลายเป็นสิ่ง นำมา ซึ่งศักดิ์ศรี<br />ด่าเท่าไร ก็เห็นไม่ จริงสักที<br />เลยได้ดี เพราะถูกด่า น่าหัวครันฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7540860436037859666?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-85126680722323841642010-08-14T16:38:00.001+07:002010-08-14T16:39:31.073+07:00ให้เขาเถิด<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZjiOhWtXI/AAAAAAAABaw/43CUtYMHzc8/s1600/images.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TGZjiOhWtXI/AAAAAAAABaw/43CUtYMHzc8/s200/images.jpg" width="134" /></a></div>เขาอยากดี เท่าไร ให้เขาเถิด<br />ไม่ต้องเกิด แข่งดี มีแต่เสีย<br />ริษยา คือ<b style="background-color: white;"><span style="color: #ffd966;">ทุรกรรม</span> </b>ทำให้เพลีย<br />ทั้งลูกเมีย พลอยลำบาก มันมากความ<br /><br />เขาอยากเด่น เท่าไร ให้เขาเถิด<br />จะไม่เกิด <b style="color: #76a5af;">กรรมกะลี</b> ที่ซ่ำสาม<br />มุฑิตา สาธุกรรม ทำให้งาม<br />สมานความ รักใคร่ เป็นไมตรี<br /><br />เขาอยากดัง เท่าไร ให้เขาเถิด<br />ช่วยชูเชิด ให้ประจักษ์ ด้วยศักดิ์ศรี<br />ให้ดังก้อง ท้องฟ้า อย่างอสนี<br />ต่างฝ่ายมี ผลงาม ตามเรื่องตนฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8512668072232384164?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-14042512043802986592010-07-30T17:54:00.001+07:002010-07-30T17:55:28.117+07:00ชั่วในดี<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TFKvZeM1pCI/AAAAAAAABaI/49pp7Z1GRVQ/s1600/flower1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TFKvZeM1pCI/AAAAAAAABaI/49pp7Z1GRVQ/s200/flower1.jpg" width="135" /></a></div>ส่วนที่ชั่ว มีกลั้ว อยู่ในดี<br />คือดีมี เลศยั่ว ให้มัวหลง<br />ไม่ค่อยสอน ไม่ค่อยเตือน อาจเฟือนลง<br />สอนไม่ลึก สอนไม่ตรง จึ่งหลงดี<br /><br />ยั่วให้หลง ในดี-ดี เป็นผีบ้า<br />ไม่นานหนอ ต่อมา ก็สิ้นศรี<br />ดีมันสอน ไม่ค่อยจะ ถูกวิธี<br />ยึดมั่น “ดี” แล้วยิ่งยาก จะจากวาง<br /><br />ยิ่งมีดี ก็ยิ่งมี คนรบกวน<br />หลายกระบวน หลายวิธี ไม่มีสร้าง<br />พวกริษยา ก็หาช่อง จ้องจิตล้าง<br />มองดูบ้าง ชั่วในดี มีอยู่เน้อฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1404251204380298659?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-68559272740135679772010-07-30T17:48:00.001+07:002010-07-30T17:49:17.074+07:00ดีในชั่ว<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TFKt60l2pdI/AAAAAAAABaA/bVgmU6Uptzc/s1600/whitelotus0151.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TFKt60l2pdI/AAAAAAAABaA/bVgmU6Uptzc/s200/whitelotus0151.jpg" width="132" /></a></div>ส่วนที่ดี มีซ่อน อยู่ในชั่ว<br />ซึ่งสอนให้ เต็มตัว ไม่ยั้งท่า<br />มันสอนอย่าง เจ็บช้ำ เป็นธรรมดา<br />แต่มันสอน ลึกกว่า เมื่อได้ดี<br /><br />ชั่วมันสอน มากกว่า หรือจริงกว่า<br />มันสอนได้ ดีกว่า ความสุขศรี<br />สอนดีกว่า ให้กลับตน จนถูกวิธี<br />เกลียดกลัวชั่ว กว่าก่อนนี้ ดีอย่างจริง<br /><br />ให้ศรัทธา วิ่งหา พระศาสนา<br /><b style="color: #93c47d;">เรียนสิกขา </b> ภาวนา เป็นอย่างยิ่ง<br />สัตว์นรก หมกอยู่ ยังรู้ติง<br />ตัวของตัว เ พราะชั่วสิง สอนรุนแรงฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6855927274013567977?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-73805708671464443652010-07-17T19:34:00.000+07:002010-07-17T19:34:01.900+07:00เผาตัวเอง<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGisFeP_1I/AAAAAAAABZI/FEGLyY_B9sI/s1600/1213682399.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGisFeP_1I/AAAAAAAABZI/FEGLyY_B9sI/s320/1213682399.jpg" /></a></div>ร้ายอะไร ไม่ร้ายเท่า จะเอาดี<br />เป็นธุลี จับจิต เกิดริษยา<br />ชิงดีแล้ว อวดเด่น เห็นออกมา<br />ตัวกูจ้า บ้าคลั่ง สังเวชใจ<br /><br />สร้างนรก เป็นที่อยู่ เพราะเหตุนี้<br />"ตัวกูดี, ตัวกูเด่น" เห็นหรือไม่?<br />กลัวหมดดี จุดจี้ ให้เกิดไฟ<br /><b style="color: #cc0000;">"เผาตัวเอง"</b> ต่อไป เศร้าใจเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7380570867146444365?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-3082043838498298642010-07-17T19:21:00.000+07:002010-07-17T19:21:45.055+07:00ความอยาก<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGf4JfNwNI/AAAAAAAABZA/8s2GckDNYIE/s1600/138.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGf4JfNwNI/AAAAAAAABZA/8s2GckDNYIE/s320/138.jpg" /></a></div>อันความอยาก จะระงับ ดับลงได้<br />นั้นมิใช่ เพราะเรา ตามสนอง<br />สิ่งที่อยาก ให้ทัน ดั่งมันปอง<br />แต่เพราะต้อง ฆ่ามัน ให้บรรลัย<br /><br />ให้ปัญญา บงการ แทนร่านอยาก<br />ความร้อนไม่ มีมาก อย่าสงสัย<br />ทั้งอาจผลิต กิจการ งานใดๆ<br />ให้ล่วงไป ด้วยดี มีสุขเย็นฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-308204383849829864?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-83647384955689725722010-07-17T19:07:00.000+07:002010-07-17T19:07:11.599+07:00ความสุข<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGcu-uUxiI/AAAAAAAABY4/G5gG5H8rPIo/s1600/pic_gr0036.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TEGcu-uUxiI/AAAAAAAABY4/G5gG5H8rPIo/s320/pic_gr0036.jpg" /></a></div>ความเอ๋ย ความสุข<br />ใครๆทุก คนชอบเจ้า เฝ้าวิ่งหา<br />"แกก็สุข ฉันก็สุข ทุกเวลา"<br />แต่ดูหน้า ตาแห้ง ยังแคลงใจ<br /><br />ถ้าเราเผา ตัวตัณหา ก็น่าจะสุข<br />ถ้ามันเผา เราก็ "สุก" หรือเกรียมได้<br />เขาว่าสุข สุขเน้อ! อย่าเห่อไป<br />มันสุขเย็น หรือสุกไหม้ ให้แน่เอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8364738495568972572?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-57946604231899584172010-06-29T08:33:00.000+07:002010-06-29T08:33:55.023+07:00ยิ่งเจริญยิ่งบ้า?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TClLMhBIGuI/AAAAAAAABYo/VOFvvoXeB10/s1600/_Niravan88k.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TClLMhBIGuI/AAAAAAAABYo/VOFvvoXeB10/s200/_Niravan88k.jpg" width="132" /></a></div>ถ้าพูดว่า "ยิ่งเจริญ คือยิ่งบ้า"<br />ดูจะหา คนเชื่อ ได้ยากยิ่ง<br />เพราะต่างชอบ ความเจริญ ที่เกินจริง<br />เจริญอย่าง ผีสิง ยิ่งชอบกัน<br /><br />โลกเจริญ เกินขนาด ธรรมชาติแหลก<br />เกิดของแปลก แปลงโลก ให้<b style="color: #f6b26b;">โศกศัลย์</b><br />ทำมนุษย์ ให้เป็นสัตว์ พิเศษพลัน<br />คือฆ่ากัน ทั้งบนดิน และใต้ดิน<br /><br />ยิ่งเจริญ ยิ่งดุเดือด ด้วยเลือดอาบ<br />ยิ่งฉลาด ยิ่งมีบาป กว่ายุคหิน<br />สร้างปัญหา ยุ่งยาก มากระบิล<br />โลกทั้งสิ้น สุมความบ้า ว่าความเจริญฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5794660423189958417?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-61661024811436682652010-06-25T10:55:00.001+07:002010-06-25T10:55:00.095+07:00โลกอนิจจัง<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TCPJJ-6NYeI/AAAAAAAABYY/ZON-JFLOetw/s1600/4_3_071b029ef0bac4d.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TCPJJ-6NYeI/AAAAAAAABYY/ZON-JFLOetw/s200/4_3_071b029ef0bac4d.jpg" width="167" /></a></div>ตามธรรมดา ถ้าไม่มี ความเปลี่ยนแปลง<br />มาบังแฝง คนจะเบื่อ จนเหลือที่<br />จะเป็นคน ทนอยู่ ในโลกนี้<br />หนักเข้ามี แต่อยาก จะดับไป<br /><br />ดับจากโลก เพราะโลก มันน่าชัง<br />แต่ใครบ้าง รู้สึก เช่นนี้ได้<br />เพราะโลกมี อนิจจัง บังเอาไว้<br />คนเราใช้ อนิจจัง ขังตัวเองฯ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6166102481143668265?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-58608919609142789472010-06-25T00:10:00.003+07:002010-06-25T04:19:24.412+07:00นกไม่เห็นฟ้า ปลาไม่เห็นน้ำ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TCPLBux4exI/AAAAAAAABYg/p5uGi1nETvM/s1600/00772_34.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TCPLBux4exI/AAAAAAAABYg/p5uGi1nETvM/s320/00772_34.jpg" /></a></div>หมู่นกจ้อง มองเท่าไร ไม่เห็นฟ้า<br />ถึงฝูงปลา ก็ไม่เห็น น้ำเย็นใส<br />ไส้เดือนมอง ไม่เห็นดิน ที่กินไป<br />หนอนก็ไม่ มองเห็นคูถ ที่ดูดกิน<br /><br />คนทั่วไป ก็ไม่ มองเห็นโลก<br />ต้องทุกข์โศก หงุดหงิด อยู่นิจสิน<br />ส่วนชาวพุทธ <b style="color: #a64d79;">ประยุกต์ธรรม </b> ตามระบิล<br />เห็นหมดสิ้น ทุกสิ่ง ตามจริงเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5860891960914278947?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-82161579890164760362010-06-17T12:37:00.001+07:002010-06-17T12:45:57.997+07:00โลกพัฒนา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBm0O1PtWHI/AAAAAAAABYQ/bUg0q--ogGU/s1600/00357_1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBm0O1PtWHI/AAAAAAAABYQ/bUg0q--ogGU/s200/00357_1.jpg" width="111" /></a></div>โลกพัฒนา ที่เรียกว่า Developed<br />ดูจะเพื่อ จุดจบ เสียมากกว่า<br />หรืออย่างน้อย ให้จบเร็ว กว่าธรรมดา<br />นึกแล้วพา อนาถใจ ใคร่ท้วงติง<br /><br />เร่งพัฒนา เหมือนเร่งฆ่า ให้ตัวตาย<br />ทรัพย์ธรรมชาติ วอดวาย คล้ายกับวิ่ง<br />ผลได้มา เฟ้อกว่า ความเป็นจริง<br />จนยุ่งขิง กันไปหมด อดเยือกเย็น<br /><br />โลกพัฒนา วัตถุเหลือ เหนือคุณธรรม<br />ไม่อิ่มหนำ ไม่คิดเปลื้อง พวกเรื่องเหม็น<br />เรื่องอวกาศ เรื่องอาละวาด เกินจำเป็น<br />ยิ่งโลดเต้น ยิ่งสุมโศก โลกพัฒนาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8216157989016476036?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-56001109503025798222010-06-17T12:25:00.000+07:002010-06-17T12:25:52.718+07:00เมื่อกิเลสยึดครองโลก<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBmxxtULPRI/AAAAAAAABYI/Xbo2g8hZLus/s1600/142.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBmxxtULPRI/AAAAAAAABYI/Xbo2g8hZLus/s200/142.jpg" width="140" /></a></div>เมื่อกิเลส ไหลนอง ยึดครองโลก<br />มันสุดแสน โสโครก ที่โกรกไหล<br />เมื่อกระแส ไฟตัณหา ไหม้พาไป<br />ทิ้งซากไว้ ระเกะระกะ อนิจจัง<br /><br />กลับยกย่อง ว่านั่นสิ่ง ศิวิไลซ์<br />ยั่วความใคร่ เพิ่มเหยื่อ แก่เนื้อหนัง<br />เป็นเครื่องล่อ กามา บ้าติดตัง<br />ทั่วโลกคลั่ง ก็ยิ่งคล้าย <b style="color: #e69138;">อบายภพ</b><br /><br />ทั้งแก่เฒ่า สาวหนุ่ม ล้วนจมกาม<br />เกลียดศีลธรรม เห็นเป็นหนาม ระคายขบ<br />อาชญากรรม ลุกลาม สงครามครบ<br />ร้อนตลบ โลกกิเลส สังเวชจริงฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5600110950302579822?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-82140325482470721952010-06-14T06:08:00.001+07:002010-06-14T06:11:07.738+07:00ทรงเปิดโลก<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBVk5bxpl8I/AAAAAAAABXo/tSsdgm3-ECQ/s1600/RTEmagicC_normal_2070.jpeg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBVk5bxpl8I/AAAAAAAABXo/tSsdgm3-ECQ/s200/RTEmagicC_normal_2070.jpeg" width="118" /></a></div>ครั้นตรัสรู้ ลุถึง ความสำเร็จ<br />ทุกทุกลัทธิ ขามเข็ด กษัตริย์สนอง<br />โปรดทวยเทพ ในเทวโลก เสร็จดั่งปอง<br />เสด็จล่อง ลงมา ประชาชน<br /><br />จึ่งเทวดา มานุษย์ และอบาย<br />เห็นธรรมถึง กันได้ ทุกแห่งหน<br />ทั้งเหนือ-ใต้ ตก-ออก หรือล่าง-บน<br />กำแพงคน คือวรรณะ พังทลาย<br /><br />จน<b style="color: #741b47;"><span style="color: #a64d79;">โลกุตตร์</span> </b> โลกิยา จ่อหน้าก้น<br />เหลือแต่ชั้น พวกเรา ที่เขลาหลาย<br />จงเปิดโง่ ออกรับ ระงับอาย<br />โลกิยะ จะได้กลาย เป็น<b style="color: #674ea7;">โลกุตตราฯ</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8214032548247072195?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-51700725999000208332010-06-14T05:47:00.002+07:002010-06-14T05:59:17.371+07:00โลกรอดเพราะกตัญญู<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBVihP48E7I/AAAAAAAABXg/7kIBsfKw5Jo/s1600/62241.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TBVihP48E7I/AAAAAAAABXg/7kIBsfKw5Jo/s200/62241.jpg" width="127" /></a></div>อันบุคคล กตัญญู รู้คุณโลก<br />อุปโภค บริโภค มีให้หลาย<br />ข้าวหรือเกลือ ผักหรือหญ้า ปลาหรือไม้ฯลฯ<br />รู้จักใช้ อย่าทำลาย ให้หายไป;<br /><br />อนึ่งคน ต่อคน ทุกวันนี้<br />ล้วนแต่มี คุณต่อกัน นั้นเป็นไฉน<br />มองให้ดี ดูให้เห็น เช่นนั้นไซร้<br />โลกรอดได้ เพราะกตัญญู รู้คุณกัน;<br /><br />ประเทศชาติ- ศาสนา- มหากษัตริย์<br />รวมเป็น<b style="color: #f1c232;">อัต- ตภาพไทย</b> ใหญ่มหันต์<br />รอดมาได้ เพราะรักใคร่ อย่างผูกพันธ์<br />เพราะกตัญ- ญูมี ที่ใจเอย<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5170072599900020833?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-34332909322703592992010-06-06T20:00:00.000+07:002010-06-06T20:00:22.808+07:00โลกนี้พัฒนา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAubxmPcQvI/AAAAAAAABW4/gs_YMXbdneY/s1600/hj.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAubxmPcQvI/AAAAAAAABW4/gs_YMXbdneY/s200/hj.jpg" width="148" /></a></div>โลกฮึดฮัด พัฒนา บูชาโป๊<br />เพราะเผลอโง่ ทีละนิด คิดไม่เห็น<br />ไม่มีใคร ตำหนิใคร เพราะใจเป็น<br />ในเชิงเช่น เดียวกัน ไม่ทันรู้<br /><br />รัฐบาลไหน ในโลก สับโขกมัน<br />ดูจะชอบ เหมือนกัน ทำไก๋อยู่<br />พวกนักบวช แอบหา ภาพมาดู<br />คุณคงรู้ พรางศิลปโป๊ โย้ได้ไกล<br /><br />ความก้าวหน้า ทางเนื้อหนัง อย่างนี้เอง<br />ครั้นพัฒนา จบเพลง ไม่ไปไหน<br />บูชาโป๊ ถึงทูนหัว มั่วกันไป<br />โลกยุคใหม่ ต้องไม่โง่ หยุดโป๊ทีฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3433290932270359299?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-14815744482085405002010-06-06T17:53:00.000+07:002010-06-06T17:53:06.369+07:00โลกกลียุค<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAt8hPBbD3I/AAAAAAAABWw/JPIRN1RBqhw/s1600/con_20080909192951_i.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAt8hPBbD3I/AAAAAAAABWw/JPIRN1RBqhw/s320/con_20080909192951_i.jpg" /></a></div>โลกทุกวัน อยู่ในขั้น กลียุค<br />ที่เบิกบุก เร็วรุด ถึงจุดสลาย<br />จนสิ้นสุด มนุษยธรรม ด่ำอุบาย<br />เพราะเห็นกง -จักรร้าย เป็นดอกบัว<br /><br />กิเลสไส- หัวส่ง ลงปลักกิเลส<br />มี<b style="color: #674ea7;">ความแกว่น</b> แสนวิเศษ มาสุมหัว<br />สามารถดูด ดึงกันไป ใจมืดมัว<br />เห็นตัวตน ที่จมกาม ว่าความเจริญ<br /><br />มองไม่เห็น ศีลธรรม ว่าจำเป็น<br />สำหรับอยู่ สุขเย็น ควรสรรเสริญ<br />เกียรติ กาม กิน บิ่นบ้า ยิ่งกว่าเกิน<br />แล้วหลงเพลิน ความบ้า ว่าศีลธรรมฯ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1481574448208540500?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-85208781729388473292010-06-05T13:40:00.000+07:002010-06-05T13:40:57.466+07:00โลกนี้คืออะไรแน่?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAnxTrwR9-I/AAAAAAAABWo/cpp8mcdxrGQ/s1600/0494_35.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/TAnxTrwR9-I/AAAAAAAABWo/cpp8mcdxrGQ/s320/0494_35.jpg" /></a></div>โลกเรานี้ ที่แท้คือ โรงละคร<br />ไม่ต้องสอน แสดงถูก ทุกวิถี<br />ออกโรงกัน จริงจัง ทั้งตาปี<br />ตามท่วงที <b style="color: #bf9000;">อวิชชา </b> จะลากคอ;<br /><br />โลกนี้คือ กรงไก่ เขาใส่ไว้<br />จะนำไป แล่เนื้อ ไม่เหลือหลอ<br />จิกกันเอง ในกรง ได้ลงคอ<br />เฝ้าตั้งข้อ รบกัน ฉันนึึกกลัว-เอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8520878172938847329?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-14488494174005748702010-05-20T16:34:00.001+07:002010-05-20T16:37:47.160+07:00มองฟ้าปะดิน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_UB3jJR1RI/AAAAAAAABWA/EDga8EVlnaU/s1600/1263478089.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_UB3jJR1RI/AAAAAAAABWA/EDga8EVlnaU/s200/1263478089.jpg" width="132" /></a></div>แรกมองฟ้า ก็เห็นว่าง อย่างเขาว่า<br />ไม่เห็นพวก เทวดา คลาสวรรค์<br />ยิ่งมองไป ยิ่งว่างมา สารพัน<br />จิตใจมั่น ยิ่งเห็นว่าง อย่างสุดใจ<br /><br />กลับได้เห็น สาระหนึ่ง ซึ่งความว่าง<br />มอบให้อย่าง แก่นสาร ปานดินใหม่<br />เป็นแผ่นดิน เย็นและหยุด กว่าจุดใด<br />ทรงคุณใหญ่ เรียก <b style="color: #e69138;"> "อมตะ มหานคร"</b><br /><br />เป็นที่ตั้ง เย็นสนิท แห่งจิตว่าง<br />กิเลสสร้าง ทุกข์หาย ไร้โศกศร<br />เป็นแดนดิน ที่คงมั่น นิรันดร<br />นี่แลตอน ที่มองฟ้า แล้วปะดินฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1448849417400574870?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-68986285919323397022010-05-20T16:13:00.001+07:002010-05-20T16:18:06.268+07:00เมื่อมองดินเห็นฟ้า<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_T7XuiKxyI/AAAAAAAABV4/6WBTyCZW6so/s1600/147442.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_T7XuiKxyI/AAAAAAAABV4/6WBTyCZW6so/s200/147442.jpg" width="125" /></a></div>เมื่อมองดิน เห็นฟ้า นิจจาเอย<br />มองเห็นฟ้า ดินใหญ่ กระไรเลย<br />ฉันจะเอ่ย ฟังดูหนา บ้าหรือดี?<br /><br />คือมองโลก เห็นว่าง จากอัตตา<br />ว่างจาก<b style="color: #38761d;">อัต- ตนียา</b> อย่างเต็มที่<br />มันว่างจริง ยิ่งกว่าฟ้า เพราะว่ามี<br />สิ่งหนึ่งที่ เรียก<b><span style="color: #f1c232;">มหา- สุญญตา</span></b><br /><br />ครั้นมองดู โลกว่าง อย่างแท้จริง<br />ก็เห็นสิ่ง ที่เรียก ว่ามหา-<br />อมฤต นคร ซ้อนอยู่นา<br />นี้เรียกว่า มองฟ้า แล้วปะดิน<br /><br />คิดดูเถิด บ้าหรือดี มีให้ดู<br />ถ้าไม่เห็น อย่าเพ่อจู่ มาติฉิน<br />ถ้าจะมั่ว อยู่ที่เห็น ดินเป็นดิน<br />ก็ดูดกิน มันไป เป็นไส้เดือนฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6898628591932339702?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-56328575700844956762010-05-18T10:48:00.000+07:002010-05-18T10:48:12.235+07:00ตาบอด-ตาดี<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_INjgashGI/AAAAAAAABVg/ip49kQWTVH8/s1600/x1pHew2XyUAb9UWA2SVK2YXWK6-w2tcnGZ5xTG-NJCM-v76b5udp2R_FQjkcmJ-ZGKJKnzcTb34hSjB-iezFUO6GwiLZllP4nDuY5uX2HUL0pL4NXMZO_zoQwBLI5ld1ShBAXF6BD-8Lms.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_INjgashGI/AAAAAAAABVg/ip49kQWTVH8/s320/x1pHew2XyUAb9UWA2SVK2YXWK6-w2tcnGZ5xTG-NJCM-v76b5udp2R_FQjkcmJ-ZGKJKnzcTb34hSjB-iezFUO6GwiLZllP4nDuY5uX2HUL0pL4NXMZO_zoQwBLI5ld1ShBAXF6BD-8Lms.jpg" /></a></div>หมู่นกจ้อง มองเท่าไร ไม่เห็นฟ้า<br />ถึงฝูงปลา ก็ไม่เห็น น้ำเย็นใส<br />ไส้เดือนมอง ไม่เห็นดิน ที่กินไป<br />หนอนก็ไม่ มองเห็นคูถ ที่ดูดกิน;<br /><br />คนทั่วไป ก็ไม่ มองเห็นโลก<br />ต้องทุกข์โศก หงุดหงิด อยู่นิจสิน<br />ส่วนชาวพุทธ <b style="color: #6aa84f;">ประยุกต์ธรรม </b> ตามระบิล<br />เห็นหมดสิ้น ทุกสิ่ง ตามจริงเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5632857570084495676?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-81267193302483531752010-05-18T08:51:00.000+07:002010-05-18T08:51:49.400+07:00จะดูโลกแง่ไหนดี?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_HyXt7v16I/AAAAAAAABVY/1G1KJ62l7ak/s1600/raindrop1a.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_HyXt7v16I/AAAAAAAABVY/1G1KJ62l7ak/s320/raindrop1a.jpg" /></a></div>จงดูเถิด โลกนี้ มีหลายแง่<br />ดูให้แน่ น่าสรวล เป็นชวนหัว<br />หรือชวนเศร้า โศกสลด ถึงหดตัว<br />ดูให้ทั่ว ถ้วนความ ตามแสดง<br /><br />จะดูมัน แง่ไหน ตามใจเถิด<br />แต่ให้เกิด <b style="color: #e06666;">ปัญญา</b> มาเป็นแสง<br />ส่องทางเดิน <b style="color: #f1c232;">ชีวา</b> ราคาแพง<br />อย่าให้แพลง พลาดพลั้ง ระวังเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8126719330248353175?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-3265794769131512382010-05-18T08:35:00.001+07:002010-05-18T08:35:00.579+07:00โลกเปรียบมหาสมุทรและกรงไก่<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C61gPJf9I/AAAAAAAABVQ/WDuP7p6W5n8/s1600/DSCF5976.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C61gPJf9I/AAAAAAAABVQ/WDuP7p6W5n8/s320/DSCF5976.jpg" /></a></div><blockquote>โลกนี้เปรียบ ปานว่า มหาสมุทร<br />ปลามนุษย์ ผุดว่าย อยู่ไหวไหว<br />เพราะตัณหา หมื่นวิถี เข้าจี้ใจ<br />วิ่งขวักไขว่ เหยื่อดี มีไม่พอ!<br /><br />โลกนี้คือ กรงไก่ เขาใส่ไว้<br />จะนำไป แล่เนื้อ ไม่เหลือหลอ<br />จิกกันเอง ในกรง ได้ลงคอ<br />เฝ้าตั้งข้อ รบกัน ฉันนึกกลัว</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-326579476913151238?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-48966527917267256472010-05-17T10:37:00.000+07:002010-05-17T10:37:11.440+07:00โลกคือเครื่องลองและโรงละคร<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C5uUQtV0I/AAAAAAAABVI/nXOlbx7JmJA/s1600/1087.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C5uUQtV0I/AAAAAAAABVI/nXOlbx7JmJA/s320/1087.jpg" /></a></div><blockquote>โลกนี้คือ เครื่องลอง ของมารร้าย<br />ไว้สอบไล่ ว่าใคร ยังหลงใหล<br />ว่าใครบ้า ใครเขลา เฝ้าจมใน<br /><b style="color: #f1c232;">หล่มโลกใหญ่</b> ติดตัง ทั้งดีชั่ว<br /><br />โลกนี้ ที่แท้คือ โรงละคร<br />ไม่ต้องสอน แสดงถูก ทุกวิถี<br />ออกโรงกัน จริงจัง ทั้งตาปี<br />ตามท่วงที อวิชชา ลากพาไป!</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4896652791726725647?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-61032086754685225192010-05-17T10:23:00.001+07:002010-05-17T10:26:25.559+07:00โลกนี้คือทางผ่านและบทเรียน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C2TOSSOGI/AAAAAAAABVA/pzbMin3niiU/s1600/266.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_C2TOSSOGI/AAAAAAAABVA/pzbMin3niiU/s320/266.jpg" /></a></div><blockquote>โลกนี้เหมือน ทางผ่าน ที่รกเลี้ยว<br />เพื่อทนสู้ อดเปรี้ยว ไปกินหวาน<br />พ้นโลกนี้ มียิ่ง กว่าอ้อยตาล<br />เมื่อพบพาน <b style="color: #e06666;">"อมฤ- ตโลกา!"</b><br /><br />โลกนี้เพียง บทเรียน ให้เพียรอ่าน<br />หมั่นวิจารณ์ ตื้นลึก รีบศึกษา<br />ให้รอบรู้ แจ่มจน พ้นมายา<br /><br />แล้วโลกมา เป็นบ่าว เราร่ำไป</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6103208675468522519?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-22815598169775537572010-05-17T10:13:00.000+07:002010-05-17T10:13:28.981+07:00โลกนี้น่าขำ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_Czy3cj-4I/AAAAAAAABU4/ogqdaHoPYPM/s1600/666_homme+dans+univers.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S_Czy3cj-4I/AAAAAAAABU4/ogqdaHoPYPM/s320/666_homme+dans+univers.jpg" /></a></div><blockquote>โลกนี้มี แต่คนบ้า ไม่น่าอยู่<br />จนมองดู ให้ดีดี มีข้อขำ<br />คือตัวกู ที่เกิดอยู่ เป็นประจำ<br />จงกระทำ อย่าให้เกิด ประเสริฐแล<br /><br />อย่าปล่อยให้ อารมณ์ใด เข้ามาปรุง<br />เป็นจิตยุ่ง วุ่นวาย หลายกระแส<br />ว่างตัวกู จิตก็อยู่ เหนือโลกแท้<br />ว่างกูแน่ ก็<b style="color: #cc0000;">หยุดบ้า</b> น่าขำเอยฯ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2281559816977553757?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-10593721989772651672010-05-11T22:33:00.000+07:002010-05-11T22:33:23.091+07:00โลกนี้คืออะไรแน่?<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-l367ScL7I/AAAAAAAABUo/NrT0aW492xc/s1600/rahoo2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-l367ScL7I/AAAAAAAABUo/NrT0aW492xc/s320/rahoo2.jpg" /></a></div><blockquote>โลกนี้คือ ถ้ำมืด ไม่เห็นแสง<br />ไม่มีความ แจ่มแจ้ง ไม่เฉลียว<br />คิด-พูด-ทำ โมหา ไปท่าเดียว<br />ลองคิดเที่ยว โลกสว่าง ข้างหน้ากัน!<br /><br />โลกนี้คือ ร่มไม้ ได้อาศัย<br />บัดเดี๋ยวใจ พักร้อน แล้วผ่อนผัน<br />ออกไปสู่ โลกอื่น อีกหมื่นพัน<br />ไยยึดมั่น หมายมี โลกนี้นาน!</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1059372198977265167?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-46339797290040820522010-05-11T22:18:00.002+07:002010-05-11T22:21:51.412+07:00โลกเปรียบศาลาให้อาศัย<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-l02et6ofI/AAAAAAAABUg/3ASXWuTlrgw/s1600/%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-l02et6ofI/AAAAAAAABUg/3ASXWuTlrgw/s200/%E0%B8%A1%E0%B8%B1%E0%B8%87%E0%B8%81%E0%B8%A3.jpg" width="131" /></a></div>โลกนี้เปรียบ ศาลา ให้อาศัย<br />ประเดี๋ยวใจ ผ่อนพัก แล้วจักผัน<br />ทางที่ดี เมื่อพราก ไปจากมัน<br />ควรสร้างสรร ส่งเสริม เพิ่มคะแนน<br /><br />เมื่อเราได้ เกิดมา ในอาโลก<br />ได้พ้นโศก พ้นภัย สบายแสน<br />จึงควรสร้าง สิ่งชอบ ไว้ตอบแทน<br />ให้เป็นแดน <b style="color: #6aa84f;">ดื่มสุข</b> ขึ้นทุกกาล<br /><br />คุณความดี ของท่าน กาลก่อนก่อน<br />ที่ท่านสอน ไว้ประจักษ์ เป็นหลักฐาน<br />เราเกิดมา อาศัย ได้สำราญ<br />ควรหรือผ่าน พ้นไป ไม่คำนึงฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4633979729004082052?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-45730200923350959292010-05-11T21:54:00.002+07:002010-05-11T21:58:27.405+07:00มองถูก ทุกข์คลาย<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-lvb-K5wYI/AAAAAAAABUY/tSUJEzKc6zA/s1600/hg45.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-lvb-K5wYI/AAAAAAAABUY/tSUJEzKc6zA/s200/hg45.jpg" width="154" /></a></div>มองอะไร ให้เห็น เป็นครูสอน<br />มองไม้ขอน หรือมองคน ถ้าค้นหา<br />มีสิ่งสอน เสมอกัน มีปัญญา<br />จะพบว่า ล้วนมีพิษ อนิจจัง<br /><br />จะมองทุกข์ หรือมองสุข มองให้ดี<br />ว่าจะเป็น อย่างที่ เรานึกหวัง<br />หรือเป็นไป ตามปัจจัย ให้ระวัง<br />อย่าคลุ้มคลั่ง จะมองเห็น เป็นธรรมดา<br /><br />มองโดยนัย ให้มันสอน จะถอนโศก<br />มองเยกโยก มันไม่สอน นอนเป็นบ้า<br />มองไม่เป็น จะโทษใคร ที่ไหนมา<br />มองถูกท่า <b style="color: #3d85c6;">ทุกข์ก็คลาย</b> สลายเองฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4573020092335095929?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-87508283291517645782010-05-11T21:18:00.000+07:002010-05-11T21:18:10.544+07:00มอง-มอง-มอง<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-lmtA1FuFI/AAAAAAAABUQ/2eCi01Metyk/s1600/l%3Bkl%3Bk.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-lmtA1FuFI/AAAAAAAABUQ/2eCi01Metyk/s320/l%3Bkl%3Bk.jpg" /></a></div>มองอะไร มองให้เห็น เป็นครูสอน<br />มองไม้ขอน หรือมองคน มองค้นหา<br />มองเห็นความ เสมอกัน มีปัญญา<br />มองเห็นว่า ล้วนมีพิษ: อนิจจัง<br /><br />มองทุกข์สุข ก็จงจ้อง มองให้ดี<br />มองว่าเป็น อย่างที่ คนเราหวัง<br />มองว่าเป็น ตามปัจจัย ให้ระวัง<br />มองจริงจัง ก็จักเห็น เป็นธรรมดา<br /><br />มองโดยนัย ที่มันสอน จะ<b style="color: #c27ba0;">ถอนโศก</b><br />มองเยกโยก มันไม่สอน ร้อนเป็นบ้า<br />มองไม่เป็น โทษผีสาง นางไม้มา<br />มองถูกท่า ไม่คว้าทุกข์: มองถูกจริง!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8750828329151764578?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-88995954872683685132010-05-07T19:47:00.000+07:002010-05-07T19:47:03.092+07:00มองแต่แง่ดีเถิด<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-QK_sWgMiI/AAAAAAAABUI/jWXblAgYr1s/s1600/53835.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S-QK_sWgMiI/AAAAAAAABUI/jWXblAgYr1s/s320/53835.jpg" /></a></div>เขามีส่วน เลวบ้าง ช่างหัวเขา<br />จงเลือกเอา ส่วนที่ดี เขามีอยู่<br />เป็นประโยชน์ โลกบ้าง ยังน่าดู<br />ส่วนที่ชั่ว อย่าไปรู้ ของเขาเลย;<br /><br />จะหาคน มีดี โดยส่วนเดียว<br />อย่ามัวเที่ยว ค้นหา สหายเอ๋ย<br />เหมือนเที่ยวหา หนวดเต่า ตายเปล่าเลย<br />ฝึกให้เคย มองแต่ดี มีคุณจริงฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8899595487268368513?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-56641367654470244732010-05-02T06:36:00.001+07:002010-05-02T06:39:41.811+07:00การพึ่งผู้อื่น<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9y6o6OS0eI/AAAAAAAABT4/nVM2q1a25Ik/s1600/RW2725x3.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9y6o6OS0eI/AAAAAAAABT4/nVM2q1a25Ik/s200/RW2725x3.jpg" width="158" /></a></div>อันพึ่งท่าน พึ่งได้ แต่บางสิ่ง<br />เช่นพึ่งพิง ผ่านเกล้า <b style="color: purple;">เจ้าอยู่หัว</b><br />หรือพึ่งแรง คนใช้ จนควายวัว<br />ใช่จะพ้น พึ่งตัว ไปเมื่อไร<br /><br />ต้องทำดี จึงเกิดมี ที่ให้พึ่ง<br />ไม่มีดี นิดหนึ่ง พึ่งเขาไฉน?<br />ทำดีไป พึ่งตัว ของตัวไป<br />แล้วจะได้ ที่พึ่ง ซึ่งถาวร<br /><br />พึ่งผู้อื่น พึ่งได้ แต่ภายนอก<br />ท่านเพียงแต่ กล่าวบอก หรือพร่ำสอน<br />ต้องทำจริง เพียรจริง ทุกสิ่งตอน<br />นี้,จึงถอน ตัวได้ ไม่ตกจม<br /><br />จะตกจน หรือว่าจะ <b style="color: #cc0000;">ตกนรก</b><br />ตนต้องยก ตนเอง ให้เหมาะสม<br />ตนไม่ยก, ให้เขายก นั้นพกลม:<br />จะตกหล่ม ตายเปล่า ไม่เข้าการฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5664136765447024473?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-684258885689160742010-04-29T11:21:00.001+07:002010-04-29T11:24:53.742+07:00อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9kJFc6pawI/AAAAAAAABTw/aielDoucUf8/s1600/BD.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9kJFc6pawI/AAAAAAAABTw/aielDoucUf8/s200/BD.jpg" width="141" /></a></div>มิใยใคร จะพึ่ง ซึ่งพระเจ้า<br />แต่พวกเรา ชาวพุทธ- ศาสนา<br />ผู้เชื่อฟัง โอวาท พระศาสดา<br />พึ่งธรรมา คือพึ่ง ซึ่งตัวเอง<br /><br />ประกอบกรรม นำมา ซึ่งโภคผล<br />ตั้งแต่ต้น จนปลาย ได้เหมาะเหม็ง<br />ทั้งทางโลก ทางธรรม ก็ยำเกรง<br /><b style="color: #e69138;">ถือเลบง </b> สร้างตัว อยู่ทั่วกัน<br /><br />อตฺตา หิ อตฺตโน นาโถ แปล<br />ว่า "ตัวพึ่ง ตัว" แน่, ถ้าบิดผัน<br />เป็นอื่นไป วนเวียน <b style="color: #a64d79;"> พาเหียร</b>ครัน<br />พึ่งเขานั้น ไม่ "หนึ่ง" เหมือนพึ่งตัวฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-68425888568916074?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-76200682142158124372010-04-27T21:52:00.001+07:002010-04-27T21:56:40.479+07:00รสสวรรค์นั้นเสพติด<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9b5yopDXkI/AAAAAAAABTo/USi2GbvsviE/s1600/413400_12195654_0.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S9b5yopDXkI/AAAAAAAABTo/USi2GbvsviE/s200/413400_12195654_0.jpg" width="133" /></a></div>อันลัทธิ นานา น่าเวียนหัว<br />จงถอนตัว ออกมา เสียให้ห่าง<br />เรื่องพระเจ้า เรื่องสวรรค์ นั้นเหมือนยาง<br />เป็นตังเหนียว กั้นกาง ดวงวิญญาณ<br /><br />เป็นกรงทอง จองจำ จำกัดเขต<br />น่าทุเรศ กลับรัก เป็นหลักฐาน<br />ความหลุดพ้น ใช่อร่อย เช่นอ้อยตาล<br />ทั้งไม่ลาน ตาพราว ราวเพชรพลอย <br /><br />รสสวรรค์ นั่นเสพติด พิษฉมัง<br />ถูกกักขัง ก็ไม่รู้ เหมือนปูหอย<br />อยู่แต่รู มิได้รู้ เรื่องนกน้อย<br />ที่บินลอย เวหา ว่าปานใดฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7620068214215812437?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-52548047079527453172010-04-19T04:53:00.001+07:002010-04-19T04:55:54.666+07:00การปิดทอง<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S8t_SctCO6I/AAAAAAAABTY/DICuwilxAyo/s1600/show_jpg.php.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S8t_SctCO6I/AAAAAAAABTY/DICuwilxAyo/s200/show_jpg.php.jpg" width="107" /></a></div>การปิดทอง ต้องหมายถึง ความสมัคร<br />ประพฤติธรรม พร้อมพรัก ตามที่สอน<br />เพื่อบูชา เต็มความรัก ประจักษ์ตอน<br /><b style="color: #cc0000;">ยามม้วยมรณ์</b> หรือยังอยู่ ดูเหมือนกัน<br /><br />สุขจะเกิด ทั่วกัน นั้นยืนนาน<br />ทุกเหตุการณ์ ทุกทุกภพ <b><span style="color: #a64d79;">ประสบสันติ์</span></b><br />เพราะเหตุที่ มีธรรม ประจำวัน<br />ประพฤติกัน อย่างกะของ ที่ต้องกิน<br /><br />ผิดจากนี้ มีแต่ จะงายงม<br />ดูไม่สม ตามส่วน ที่ควรถวิล<br />ปิดทองนอก ได้ความงาม <b><span style="color: #e69138;">ตามระบิล</span></b><br />ปิดทองใน ใจสิ้น ความว่ายเวียนฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5254804707952745317?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-21058346522253961262010-04-19T04:43:00.000+07:002010-04-19T04:43:26.622+07:00สนทนากับพระเจ้า<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S8t8ZdFxtZI/AAAAAAAABTQ/FIHvWFxHGag/s1600/1139141.jpg.png" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S8t8ZdFxtZI/AAAAAAAABTQ/FIHvWFxHGag/s320/1139141.jpg.png" /></a></div>บางเวลา สนทนา กับพระเจ้า<br />ท่านคอยเฝ้า ดูโลก อันโยกไหว<br />ด้วย<b style="color: #a64d79;">ขันติ</b> เมตตา ปรานีไป<br />เท่าไรเท่าไร สัตว์โลก ยังโยกโคลง<br /><br />เพราะเมาจัด ด้วยวัต- ถุนิยม<br />เกิดระทม ทุกข์ร้าย กว่าตายโหง<br />ตายทั้งเป็น เหมือนว่าเล่น ทุกชั่วโมง<br />ยิ่งกว่าตาย ใส่โลง ซึ่งครั้งเดียว<br /><br />ทำอย่างไร ก็ยังไม่ มองเห็นทาง<br />จะเลิกร้าง หมดสิ่ง น่าหวาดเสียว<br />เมื่อศีลธรรม กลับผัน มาทันเทียว<br />โลกจะเกี่ยว ก่อสุข <b><span style="color: #351c75;">ยุคศรีอาริย์ฯ</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2105834652225396126?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-61705104072285535882010-04-08T16:35:00.001+07:002010-04-08T16:45:34.127+07:00สู้กับหมอน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S72k3fk0ulI/AAAAAAAABR4/JQpIHn46FJA/s1600/20080830021752.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S72k3fk0ulI/AAAAAAAABR4/JQpIHn46FJA/s320/20080830021752.jpg" /></a></div>หนุนหมอนต่ำ นอนหงาย สบายหนอ<br />ถ้าหมอนสูง นอนหงาย กลัวตายโหง<br />คือคอหัก เผาะออกไป ได้ใส่โลง<br />แต่มันโล่ง สบายเหลือ เมื่อนอนตะแคง<br /><br />พ่อคุณเอ๋ย จะต้องมี สองสามหมอน<br />ช่างหลอกหลอน ไปได้ หลายแขนง<br />แก้ลำมัน อย่ามีมัน ให้เหนื่อยแรง<br />นอนตะแคง หรือนอนหงาย ใช้แขนรอง<br /><br />นอนแต่น้อย <b style="color: #e06666;">ไม่ตะบอย </b> หาความสุข<br />จากการนอน ไม่อยากจะลุก: เป็นโรคสมอง<br />ที่กิเลส ชักนำใจ ให้ลำพอง<br />จนเราต้อง มีอะไร ให้เกินควรฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6170510407228553588?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-21944068529474083502010-04-08T16:12:00.000+07:002010-04-08T16:12:11.833+07:00เราสร้างดวง อย่าให้ดวงสร้างเรา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S72dXyMcvWI/AAAAAAAABRo/C1YC1RPe9AE/s1600/wm1.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S72dXyMcvWI/AAAAAAAABRo/C1YC1RPe9AE/s320/wm1.jpg" /></a></div>เราดี ดีกว่าดวง<br />เพราะดีนั้นมีที่เรา, ดีกว่าที่ดวง<br /><br />ทำดีนั่นแหละเราหน่วง เอาดีทั้งปวง<br />มาทำให้ดวง มันดี<br /><br />ดวงชั่วไม่ได้เลยนี่ ถ้าเราขยันมี<br />ความดีทำไว้ เป็นคุณ<br /><br />อยู่ดี ตายดี เพราะบุญ ทำไว้เจือจุน<br />ตลอดชีวิตติดมา<br /><br />ดวงดีมีอยู่อัตรา ก็เพราะเหตุว่า<br />เราทำดีเป็น เห็นมั้ย?<br /><br />เหตุนั้น เราท่านใดใคร ทำดีเสมอไป<br />ดวงดีจักมีสมบูรณ์ฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2194406852947408350?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-54667374538100580072010-04-04T06:35:00.000+07:002010-04-04T06:35:20.142+07:00กรรมดี ดีกว่ามงคลกรรมดี ดีกว่ามงคล สืบสร้าง กุศล<br />ดีกว่า นั่งเคล้า ของขลัง<br /><br />พระเครื่อง ตะกรุด <b style="color: #741b47;">อุทกัง</b> ปลุกเสก แสนฉมัง<br />คาดมั่ง แขวนมั่ง รังรุง<br /><br />ขี้ขลาด หวาดกลัว หัวยุ่ง กิเลส เต็มพุง<br />มงคล อะไร ได้คุ้ม<br /><br />อันธพาล ซื้อหา มาคุม เป็นเรื่อง <b style="color: #990000;">อุทลุม</b><br />นอนตาย ก่ายเครื่อง รางกอง<br /><br />ธรรมะ ต่างหาก เป็นของ เป็นเครื่อง คุ้มครอง<br />เพราะว่า เป็นพระ องค์จริง<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S7fP8_r3YoI/AAAAAAAABQE/HMpMBjEKs2M/s1600/1187364259.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S7fP8_r3YoI/AAAAAAAABQE/HMpMBjEKs2M/s200/1187364259.jpg" width="200" /></a></div>มีธรรม ฤามี ใครยิง ไร้ธรรม ผีสิง<br />ไม่ยิง ก็ตาย เกินตาย<br /><br />เหตุนั้น เราท่าน หญิงชาย เร่งขวน เร่งขวาย<br />หาธรรม มาเป็น มงคล<br /><br />กระทั่ง บรรลุ มรรคผล หมดตัว หมดตน<br />พ้นจาก เกิด แก่ เจ็บ ตาย<br /><br />บริสุทธิ์ ผุดผ่อง ใจกาย <b style="color: #e06666;">อุปัทวะ</b> ทั้งหลาย<br />ไม่พ้อง ไม่พาน สถานใด<br /><br />เหนือโลก เหนือกรรม อำไพ <b style="color: #b45f06;">กิเลสา</b>- สวะไหน<br />ไม่อาจ ย่ำยี บีฑาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5466737453810058007?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-71308830016850136032010-03-27T19:33:00.001+07:002010-03-27T19:36:36.548+07:00ทำดี ดีแล้วเป็นพร<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S636EVjBI_I/AAAAAAAABP8/bXroEBXJ35Q/s1600/ja3.png" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S636EVjBI_I/AAAAAAAABP8/bXroEBXJ35Q/s320/ja3.png" width="200" /></a></div>ทำดี ดีแล้ว เป็นพร ไม่ต้องอ้อนวอน<br />ขอพร กะใคร ให้กวน<br /><br />พรที่ ให้กัน ผันผวน เป็นเหมือนลมหวน<br />อวลไป อวลมา อย่าหลง<br /><br />พรทำ ดีเอง มั่นคง วันคืนยืนยง<br />ซื่อตรง ต่อผู้ รู้ทำ<br /><br />อยากรวย ด้วยพร เพียรบำ-<b style="color: #a64d79;">เพ็ญบุญ</b> กุศลนำ<br />ให้ถูก ให้พอ ต่อตน<br /><br />ทุกคน เกิดมา เป็นคน ชั่วดีมีจน<br />เป็นผล แห่งกรรม ทำเอง<br /><br />ถือธรรม เชื่อกรรม ยำเกรง บาปชั่ว กลัวเกรง<br />ทำแต่ กรรมดี <b style="color: #674ea7;">ทวีพรฯ</b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7130883001685013603?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-2009090030264449892010-03-26T21:27:00.001+07:002010-03-26T21:31:35.053+07:00ถ้าศีลธรรมไม่กลับมา<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S6zEA2RnLJI/AAAAAAAABPc/cP0A7TEGfB0/s1600/luduan_total.gif" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S6zEA2RnLJI/AAAAAAAABPc/cP0A7TEGfB0/s200/luduan_total.gif" width="133" /></a>ถ้าศีลธรรม ไม่กลับมา โลกาวินาศ<br />มนุษยชาติ จะเลวร้าย กว่าเดรัจฉาน<br />มัวหลงเรื่อง กิน กาม เกียรติ เกลียดนิพพาน<br />ล้วนดื้อด้าน ไม่เหนี่ยวรั้ง บังคับใจ<br /><br />อาชญากรรม เกิดกระหน่ำ ลงในโลก<br />มีเลือดโชก แดงฉาน แล้วซ่านไหล<br />เพราะ<b style="color: #e69138;">บ้ากิน</b> <b style="color: #cc0000;">บ้ากาม </b> ทรามเกินไป<br /><b style="color: #8e7cc3;">บ้าเกียรติ</b>ก็ พอไม่ได้ ให้เมาตน<br /><br />อยากครองเมือง ครองโลก โยกกันใหญ่<br />ไม่มีใคร เมตตาใคร ให้สับสน<br />ขอศีลธรรม ได้กลับมา พาหมู่คน<br />ให้ผ่านพ้น วิกฤตการณ์ ทันเวลาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-200909003026444989?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-19952718345872394862010-02-05T04:57:00.000+07:002010-02-05T04:57:54.805+07:00ปัญหาเฉพาะหน้า<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S2tCFjqVHYI/AAAAAAAABPU/ChQ6gMM5NWU/s1600-h/1189214155.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S2tCFjqVHYI/AAAAAAAABPU/ChQ6gMM5NWU/s320/1189214155.jpg" /></a>โลกกำลัง มีปัญหา ว่าพระธรรม<br />สำคัญกว่า ข้าวน้ำ นั้นใช่ไหม<br />เราได้ดี เพราะศีลธรรม บำรุงใจ<br />โลกวิไล เลิศล้ำ เพราะธรรมพา<br /><br />พวกหนึ่งว่า หิวนัก ต้องอิ่มก่อน<br />แล้วค่อยสอน ศีลธรรม กันเถิดหนา<br />พวกหนึ่งว่า จะอิ่มท้อง ธรรมต้องมา<br />หิวเจียนบ้า เพราะศีลธรรม ไม่ค้ำใจ<br /><br />คนส่วนน้อย สนใจ ใคร่ธรรมะ<br />ส่วนมากผละ หันเห เถลไถล<br />หาเนื้อหนัง ทั้งแก่หนุ่ม ฟุ่มเฟือยไป<br />โลกเลยไม่ มีพระธรรม <b><span style="color: red;">ทำยาตาฯ</span></b><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1995271834587239486?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-44513247909676256102010-02-05T04:33:00.000+07:002010-02-05T04:33:46.082+07:00อยู่กับธรรม<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S2s9CyimosI/AAAAAAAABPM/gDQgn0xkDAc/s1600-h/q36419.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S2s9CyimosI/AAAAAAAABPM/gDQgn0xkDAc/s320/q36419.jpg" /></a></div>เมื่ีอรบสู้ กับศัตรู <b style="color: #6aa84f;">สู้ด้วยธรรม</b><br />จะปลุกปล้ำ กันเท่าใด ไม่เสียหาย<br />ถ้าสู้กัน อย่างนี้ ไม่มีตาย<br />ในสุดท้าย จะปรองดอง ต้องใจกัน<br /><br />เมื่อป้องกัน ศัตรู <b style="color: #c27ba0;">รู้ใช้ธรรม</b><br />เป็นกำแพง เพชรล้ำ เลิศมหันต์<br />ป้องกันได้ สารพัด น่าอัศจรรย์<br />ป้อมค่ายมั่น กว่าสิ่งใด ในโลกคน<br /><br />เมื่อหลบซ่อน จากศัตรู <b style="color: #8e7cc3;">อยู่กับธรรม</b><br />ไม่ระกำ ทุกข์เห็น สักเส้นขน<br />ช่วยปลุกปลอบ ชื่นชอบ ฉ่ำกมล<br />ขอทุกคน จงมีธรรม ประจำกายฯ <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4451324790967625610?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-89274646120544267122010-01-15T03:45:00.000+07:002010-01-15T03:45:38.106+07:00ศีลธรรมกลับมาเถิด!<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0-CNz0s-YI/AAAAAAAABPA/R4GC5rJgq5w/s1600-h/59-H.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0-CNz0s-YI/AAAAAAAABPA/R4GC5rJgq5w/s320/59-H.jpg" /></a>กลับมาเถิด ศีลธรรม กลับมาเถิด!<br />กำลังเกิด ภัยร้าย อันใหญ่หลวง<br />แก่สัตว์โลก ทั่วถิ่น จักรวาลปวง<br />น่าเป็นห่วง ความพินาศ ฉกาจเกิน<br /><br />กลับมาเถิด ศีลธรรม กลับมาเถิด!<br />ในโลกเกิด กลียุค อย่างฉุกเฉิน<br />หลงวัตถุ บ้าคลั่ง เกินบังเอิญ<br />มัวเพลิดเพลิน สิ่งกาลี มีกำลัง<br /><br />กลับมาเถิด ศีลธรรม กลับมาเถิด!<br />ความเลวร้าย ลามเตลิด จวนหมดหวัง<br />รีบกลับมา ทันเวลา พาพลัง<br />มายับยั้ง โลกไว้ ให้ทันกาลฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8927464612054426712?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-57822500219828357522010-01-15T03:39:00.001+07:002010-01-15T03:40:30.551+07:00หลงความบ้าว่าศีลธรรม<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0-A0-ZoFUI/AAAAAAAABO4/9Pc2ffBuHEw/s1600-h/kama6.JPG" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0-A0-ZoFUI/AAAAAAAABO4/9Pc2ffBuHEw/s200/kama6.JPG" /></a><br /></div>โลกทุกวัน อยู่ในขั้น กลียุค<br />ที่เบิกบุก เร็วรุด สู่จุดสลาย<br />จนสิ้นสุด มนุษยธรรม <b style="color: red;">ด่ำอบาย</b><br />เพราะเห็นกง –จักรร้าย เป็นดอกบัว<br /><br />กิเลสไส –หัวส่ง ลงปลักกิเลส<br />มีความแกว่น แสนพิเศษ มาสุมหัว<br />สามารถดูด ดึงกันไป ใจมืดมัว<br />เห็นตนตัว ที่จมกาม ว่าความเจริญ<br /><br />มองไม่เห็น ศีลธรรม ว่าจำเป็น<br />สำหรับอยู่ สุขเย็น ควรสรรเสริญ<br />เกียรติ กาม กิน บิ่นบ้า ยิ่งกว่าเกิน<br />แล้วหลงเพลิน ความบ้า ว่าศีลธรรมฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5782250021982835752?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-62395883591843694092010-01-09T21:29:00.001+07:002010-01-09T21:30:54.816+07:00ศีลธรรมโลกย่อ-ถ่อย-ยับ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0iStVVHtHI/AAAAAAAABOg/Aazf06mNBC8/s1600-h/DSC08777.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0iStVVHtHI/AAAAAAAABOg/Aazf06mNBC8/s200/DSC08777.jpg" /></a><br /></div>ศีลธรรม! ศีลธรรม! ศีลธรรม!<br />ต้องตกต่ำ ลงทุกวัน ถ้าสรรหา<br />คงไม่พอ ขอมาทำ น้ำยอดตา<br />เพราะบูชา กันแต่เงิน เกินพอแรง<br /><br />ศีลธรรม! ศีลธรรม! ศีลธรรม!<br />ต้องตกต่ำ ไปเสียทั่ว ทุกหัวระแหง<br />เขารังเกียจ เกลียดชัง ดัง<b style="color: red;">ผีกระแซง</b><br />อยากให้มัน แห้งแล้ง จากโลกนี้<br /><br />ศีลธรรม! ศีลธรรม! ศีลธรรม!<br />ถูกเยียบย่ำ โดยฝูงคน จนป่นปี้<br />โลกของคน ย่อ ถ่อย ยับ เกิน<b style="color: #990000;">อัปปรีย์</b><br />ที่คงที่ คือโลกสัตว์ ดูอัศจรรย์ฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6239588359184369409?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-74003334954052980122010-01-07T18:48:00.002+07:002010-01-09T21:25:53.285+07:00ศีลธรรมกับคน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0XGROzqS7I/AAAAAAAABOY/8FIRWl06vKw/s1600-h/11.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/S0XGROzqS7I/AAAAAAAABOY/8FIRWl06vKw/s200/11.jpg" /></a><br /></div>ศีลธรรม<b style="color: #b45f06;">เลว </b> คนก็ได้ กลายเป็นผี<br />หาความดี ไม่ประจักษ์ สักเส้นขน<br />ศีลธรรม<b style="color: red;">ดี </b> ผีก็ได้ กลายเป็นคน<br />ที่เลิศล้น ภูมิใจ ไหว้ตัวเอง<br /><br />ศีลธรรม<b style="color: #e69138;">ต่ำ</b> เปลี่ยนคน จนคล้ายสัตว์<br />จะกินกัด โกงกัน ขมันเขม็ง<br />ศีลธรรม<b style="color: #cc0000;">สูง</b> คนสดใส ไม่อลเวง<br />ล้วนยำเกรง กันและกัน ฉันเพื่อนตาย<br /><br />ศีลธรรมนี้ ทุกวัน มันตายซาก<br />คนมีปาก ก็ไม่พล่าม ศีลธรรมหาย<br />ศีลธรรมกลับ มาเมื่อไร ทั้งใจกาย<br />คนจะหาย จากทุกข์ เป็นสุขเองฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7400333495405298012?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-13425139800506893372010-01-02T06:01:00.001+07:002010-01-02T06:02:12.990+07:00ความหมายของศีลธรรม<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sz5-nogDDTI/AAAAAAAABOA/IzZbdpVRerQ/s1600-h/t_16441.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sz5-nogDDTI/AAAAAAAABOA/IzZbdpVRerQ/s320/t_16441.jpg" /></a><br /></div>ศีลธรรม ความปกติ ตามธรรมชาติ<br />ศีลธรรม ตามอำนาจ คนจัดสรร<br />ศีลธรรม คือสุข-สะดวก บวกเข้ากัน<br />ศีลธรรม คนทุกวัน หันหัวลง<br /><br />ศีลธรรม นำปุถุชน <b style="color: #cc0000;">ดลอริยะ</b><br />ศีลธรรม รวมฐานะ ที่พึงประสงค์<br />ศีลธรรม ทุกทุกส่วน ล้วนเส้นตรง<br />ศีลธรรม นำสูงส่ง ตรงต่อญาณ<br /><br />ศีลธรรม <b style="color: #b45f06;">ปริยัติ</b> จัดฐานราก<br />ศีลธรรม มีวิบาก ล้วนสุขศานติ์<br />ศีลธรรม สะอาด สว่าง สงบ บรรจบงาน<br />ศีลธรรม ส่วนอวสาน นิพพานแลฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1342513980050689337?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-3657264535575669702010-01-02T05:50:00.002+07:002010-01-02T05:53:37.798+07:00ศึกษากันเท่าไร?<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sz57z4D1r3I/AAAAAAAABN4/XT-0xkWDYr8/s1600-h/81.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sz57z4D1r3I/AAAAAAAABN4/XT-0xkWDYr8/s320/81.jpg" /></a>โลกยุคนี้ มีศึกษา กันท่าไหน<br />ยุวชน รุ่นใหม่ ได้คลุ้มคลั่ง<br />บ้างติดยา เสพติด เป็นติดตัง<br />บ้างก็ฝัง หัวสุม <b style="color: #cc0000;">ลุ่มหลงกาม</b><br /><br />บ้างดูหมิ่น พ่อแม่ ไม่มีคุณ<br />บ้างก็เห็น เรื่องบุญ เป็นเรื่องพล่าม<br />บ้างลุ่มหลง <b style="color: #e06666;">love free</b> เป็นดีงาม<br />บ้างประณาม ศาสนา ว่าบ้าบอ<br /><br />บ้างไปเป็น ฮิ้ปปี้ มีหลายชนิด<br />บ้างทวงอิส -ระพ้น จนเหลือขอ<br />บ้างที่มี ดีกรีีมาก โฮกฮากพอ<br />โลกเราหนอ ให้ศึกษา กันเท่าไรฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-365726453557566970?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-91857999281424929812009-12-13T16:55:00.000+07:002009-12-13T16:55:05.483+07:00ปรมัตถธรรมกลับมา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SyS5vKcJMiI/AAAAAAAABNw/DlEelYEhNSs/s1600-h/showimg.php.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SyS5vKcJMiI/AAAAAAAABNw/DlEelYEhNSs/s320/showimg.php.jpg" /></a><br /></div><blockquote>ปรมัตถธรรมกลับมา โลกาสว่างไสว<br />ปรมัตถธรรมหมดไป จิตใจมืดมนท์<br />มัวเป็นกันแต่คน มนุษย์ก็ไม่มี<br />ศีลธรรมดีคนก็กลาย เป็นมนุษย์กันหมด<br /><br />ศีลธรรมถอยถด ต้องเพิ่มปรมัตถธรรม<br />คนทำบาปกรรม เพราะโลกขาดสัมมาทิฏฐิ<br />คนมีสติ ย่อมดำริโดย<b><span style="color: #bf9000;">แนวแห่งปรมัตถ์</span></b><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-9185799928142492981?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-27613934157550135322009-12-08T16:17:00.000+07:002009-12-08T16:17:45.567+07:00เป็นมนุษย์หรือเป็นคน?<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4ZoPw989I/AAAAAAAABNo/unixUfxa67g/s1600-h/watchanglom+sukhothai.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4ZoPw989I/AAAAAAAABNo/unixUfxa67g/s320/watchanglom+sukhothai.jpg" /></a>เป็นมนุษย์ เป็นได้ เพราะใจสูง<br />เหมือนหนึ่งยูง มีดี ที่แววขน<br />ถ้าใจต่ำ เป็นได้ แต่เพียงคน<br />ย่อมเสียที ที่ตน ได้เกิดมา<br /><br />ใจสะอาด ใจสว่าง ใจสงบ<br />ถ้ามีครบ ควรเรียก <b style="color: #e06666;">มนุสสา</b><br />เพราะทำถูก พูดถูก ทุกเวลา<br />เปรมปรีดา คืนวัน สุขสันต์จริง<br /><br />ใจสกปรก มืดมัว และร้อนเร่า<br />ใครมีเข้า ควรเรียก ว่าผีสิง<br />เพราะพูดผิด ทำผิด จิตประวิง<br />แต่ในสิ่ง นำตัว กลั้วอบาย<br /><br />คิดดูเถิด ถ้าใคร ไม่อยากตก<br />จงรีบยก ใจตน รีบขวนขวาย<br />ให้ใจสูง เสียได้ ก่อนตัวตาย<br />ก็สมหมาย ที่เกิดมา; อย่าเชือนเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2761393415755013532?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-51078505557125990692009-12-08T16:12:00.001+07:002009-12-08T16:13:42.861+07:00ไม่รู้จักหน้าที่<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4X2yO_nMI/AAAAAAAABNg/ygcBeF6DkSc/s1600-h/15023972.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4X2yO_nMI/AAAAAAAABNg/ygcBeF6DkSc/s200/15023972.jpg" /></a>เกิดเป็นแมว ทำไมนี่ ขี้เกียจหา<br />เกิดเป็นหมา ทำไมนี่ ขี้เกียจหอน<br />เกิดเป็นหมู ทำไมนี่ ขี้เกียจนอน<br />เกิดเป็นหนอน ทำไมนี่ ขี้เกียจคลาน<br /><br />เกิดเป็นงู ทำไมนี่ ขี้เกียจเลื้อย<br />เกิดเป็นเลื่อย ทำไมนี่ ไม่หนีขวาน<br />เกิดเป็นขุน ทำไมนี่ ไม่มีคาน<br />เกิดเป็นห่าน ทำไมนี่ ขึ้เกียจฮ้อง<br /><br />เกิดเป็นพระ ทำไมนี่ ดีแต่ขอ<br />เกิดเป็นหมอ ทำไมนี่ ดีแต่ถอง<br />เกิดเป็นครู ทำไมนี่ ดีแต่ท่อง<br />เกิดเป็นอ๋อง ทำไมนี่ ดีแต่เออฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5107850555712599069?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-74325852495128157972009-12-08T16:04:00.000+07:002009-12-08T16:04:52.808+07:00ความรักของอวิชชา<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4WkuFA_QI/AAAAAAAABNY/0HXeZG1KL5c/s1600-h/spd_20070302154142_b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4WkuFA_QI/AAAAAAAABNY/0HXeZG1KL5c/s320/spd_20070302154142_b.jpg" /></a><br /></div>มีชายหนึ่ง ลิงหนึ่ง อยู่ด้วยกัน<br />คนก็รัก ลิงนั้น เป็นหนักหนา<br />ลิงก็รัก คนจัด เต็มอัตรา<br />ทั้งสองเรา รักกัน นั้นเกินดู<br /><br />มาวันหนึ่ง คนนั้น นอนหลับไป<br />แมลงวัน มาไต่ ที่กกหู<br />ลิงคิดว่า ไอ้นี่ยวน กวนเพื่อนกู<br />จะต้องบู๊ ให้มันตาย อ้ายอัปรีย์<br /><br />ฉวยดุ้นไม้ มาเงื้อ ขึ้นสองมือ<br />ฟาดลงไป เต็มตื้อ แมลงวันหนี<br />ฝ่ายเพื่อนรัก ดิ้นชัก ไปหลายที<br />ดูเถิดนี่ ความรัก ของอวิชชาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7432585249512815797?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-46894292269032568872009-12-08T15:48:00.001+07:002009-12-08T15:50:41.666+07:00พระรัตนตรัย<div class="separator" style="clear: both; text-align: justify;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4TR1YRXQI/AAAAAAAABNQ/HxAQurfsH_U/s1600-h/kam.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sx4TR1YRXQI/AAAAAAAABNQ/HxAQurfsH_U/s200/kam.jpg" /></a><br /></div>พระพุทธะ พระธรรมะ และพระสงฆ์<br />ล้วนต่างองค์ <b style="color: #93c47d;">เป็นสามพระ</b> หรือไฉน<br />หรือเป็นองค์ เดียวกัน ที่ชั้นใน<br />ดูเท่าไร ก็ไม่เห็น เป็นสามองค์<br /><br />นั่นถูกแล้ว ถ้าดูกัน แต่ชั้นนอก<br />คือดูออก มีพุทธะ จอมพระสงฆ์<br /><span style="font-family: MS Sans Serif,Tahoma,sans-serif;">ได้ตรัสรู้ ซึ่งพระธรรม ทรงจำนง<br />สอนพระสงฆ์ ทั้งหลาย ให้รู้ตาม</span><br /><br />แต่เมื่อดู ชั้นใน กลับได้พบ<br />ว่าธรรมหนึ่ง ซึ่งอยู่ครบ ใน<b style="color: #8e7cc3;">พระสาม</b><br />ทั้งพุทธ สงฆ์ หรือว่าองค์ พระธรรมงาม<br />ล้วนมีความ สะอาด สว่าง สงบ บรรจบกันฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4689429226903256887?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-38177916822746170532009-12-07T07:00:00.000+07:002009-12-07T07:00:22.501+07:00โพธิสัตว์<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SxxFTu6RsWI/AAAAAAAABNI/2OhIZ31o-Y8/s1600-h/rat5.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SxxFTu6RsWI/AAAAAAAABNI/2OhIZ31o-Y8/s320/rat5.jpg" /></a>โพธิสัตว์ คือสัตว์มุ่ง พัฒนา<br />ให้โพธิ แผ่แก่กล้า เต็มความหมาด<br />ดูให้ดี มีอยู่จริง ทั้งหญิงชาย<br />ดูงมงาย จะไม่มี ที่ไหน<br /><br />ถ้าทุกคน ดิ้นรน เพื่อโพธิ<br />มันค่อยผลิ ออกไป ไม่หยุดเฉย<br />ถ้ามัวแต่ ร้องว่าแย่ ยอมแพ้เว้ย<br />ในโลกเลย ไม่มี <b style="color: #e69138;">โพธิชน</b><br /><br />อย่ายอมแพ้ มุ่งแต่ ปลูกโพธิ<br />ให้เต็มสติ กำลัง หวังเอาผล<br />ไม่เสียที ที่ได้เกิด มาเป็นคน<br />ได้ผ่านพ้น อวิชชา เพราะกล้าทำฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3817791682274617053?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-80216681581205428442009-11-29T21:03:00.001+07:002009-11-29T21:04:55.457+07:00อรหันต์<a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SxJ-z5j9iLI/AAAAAAAABMg/UTyusBxHZrA/s1600/80Wayuphak_bird_07.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SxJ-z5j9iLI/AAAAAAAABMg/UTyusBxHZrA/s200/80Wayuphak_bird_07.jpg" /></a>อรหันต์ นั้นคือถูก ถึงที่สุด<br /><b style="color: #e69138;">ทางวิมุตติ </b> จากทุกข์ ทุกสาขา<br />ถึงความเต็ม แห่งมนุษย์ สุดพรรณนา<br />ควรแก่การ วันทา ยิ่งกว่าใคร,<br /><br />ท่านหักแล้ว ซึ่งวง <b style="color: #3d85c6;"> แห่งวัฏฏ์วน</b><br />ไม่มีตน เวียนว่าย ในภพไหน<br />เหนือบุญ-บาป ชั่ว-ดี มีแต่ใจ<br />ที่ว่างไป จากตัวกู และของกู<br /><br />จิตหลุดจาก ทุกอย่าง ที่เคยติด<br />ไม่มีพิษ มีภัย อะไรอยู่<br />เหนือความเกิด ความตาย ใคร่ครวญดู<br />จะได้รู้ พระนิพพพาน เหมือนท่านแลฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8021668158120542844?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-54243502997587499692009-11-27T20:53:00.001+07:002009-11-27T20:56:02.138+07:00ปุถุชน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw_ZyircAOI/AAAAAAAABMA/Z15DRsvLeR0/s1600/29_resize.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw_ZyircAOI/AAAAAAAABMA/Z15DRsvLeR0/s200/29_resize.jpg" /></a><br /></div>หนาด้วยความ เห็นแก่ตัว มัวยึดมั่น<br />ว่าตัวฉัน ของฉัน มัวมั่นหมาย<br />เป็นตัวตน นอกใน ใจหรือกาย<br />ตั้งแต่เกิด จนตาย ไว้เป็นตัว<br /><br />ด้วยอำนาจ อวิชชา ดังตาบอด<br />เกิดขึ้นสอด ไปทุกกาล สถานทั่ว<br />ต้องหลงรัก หลงโศก เกิดโรคกลัว<br />เป็นไฟคั่ว ใจกาย ให้ร้อนรน<br /><br />อย่างนี้แล เวียนว่าย ใน<b style="color: red;">วัฏฏทุกข์</b><br />ไม่เยือกเย็น เป็นสุข สักเส้นขน<br />เห็นตัวทุกข์ ว่าเป็น ตนของตน<br />นี่แหละหนา ปุถุชน คนหนาจริงฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5424350299758749969?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-88677892591870571462009-11-25T22:38:00.000+07:002009-11-25T22:38:56.315+07:00เป็นเจ้าคุณ<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw1PYgiBM1I/AAAAAAAABLw/wss3K4oUNTk/s1600/27_resize.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw1PYgiBM1I/AAAAAAAABLw/wss3K4oUNTk/s320/27_resize.jpg" /></a><br /></div>เป็นเจ้าคุณ เขาว่าบุญ ใหญ่หลวงนัก<br />พากันปัก ใจใคร่ ใฝ่ฝันหา<br />ฉันฉุกใจ ในยุค พระศาสดา<br />เป็นเจ้าคุณ กันหรือหนา ท่าไหนกัน<br /><br />พัดใบตาล ยังไม่มี นี่พัดยศ<br /><b style="color: #e69138;">นิตยภัตต์</b> มีหมด กระโถนขัน<br />สัญญาบัตร ไตรประทาน งานสำคัญ<br />ฉลองกัน หรูหรา จนบ้าใจฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8867789259187057146?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-21024184774771554222009-11-25T22:25:00.000+07:002009-11-25T22:25:23.817+07:00เป็นพระเมือง<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw1MBpIqKPI/AAAAAAAABLo/GOOI3-IO1Fw/s1600/017041.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sw1MBpIqKPI/AAAAAAAABLo/GOOI3-IO1Fw/s320/017041.jpg" /></a><br /></div>เป็นพระเมือง เรื่องมาก ด้วยอยากเด่น<br />ต้องเขม่น กันไป จนใหลหลง<br />ต้องแบกทรัพย์ แบกศักดิ์ แบกพรรคพงศ์<br />เพื่อการเมือง เรื่องณรงค์ ด้วยจงใจ<br /><br />งานใต้ดิน ใต้น้ำ ก็ทำเป็น<br />ถึงฆ่าเข่น กันพินาศ ไม่หวาดไหว<br />คอยแข่งกัน มิให้ใคร ดีกว่าใคร<br />ไม่เย็นใจ เย็นตัว มัวขึ้นลงฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2102418477477155422?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-65373452726719540442009-11-23T20:20:00.000+07:002009-11-23T20:20:45.991+07:00เป็นพระป่า<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SwqMDuDQDOI/AAAAAAAABLI/TWhcUYUX9Kg/s1600/k44.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SwqMDuDQDOI/AAAAAAAABLI/TWhcUYUX9Kg/s320/k44.jpg" /></a><br /></div>เป็นพระป่า สงบกว่า เป็นพระเมือง<br />ไม่มีเรื่อง แบกพรรค แบกศักดิ์ศรี<br />ไม่ต้องสวม หน้ากาก ผู้มากดี<br />มันเกิดฟรี ขึ้นมาเอง เก่งในตัว<br /><br />จะนั่งนอน ยืนเดิน ไม่เขินขัด<br />ไม่มีใคร คอยวัด ว่าดีชั่ว<br />ไม่มีเรื่อง ยั่วเย้า ให้เมามัว<br />จึงเย็นตัว เย็นใจ ไม่ขึ้นลงฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6537345272671954044?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-26695967366413024012009-11-23T20:16:00.000+07:002009-11-23T20:16:00.726+07:00เป็นพระเถื่อน<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SwqK6S5tRvI/AAAAAAAABLA/Xwy9Wtbz4ps/s1600/wp8.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SwqK6S5tRvI/AAAAAAAABLA/Xwy9Wtbz4ps/s200/wp8.jpg" /></a><br /></div>เป็นพระเถื่อน เหมือนนก วิหคหงษ์<br />ย่อมบินตรง ไปได้ ทิศไหนไหน<br />เป็นอิสระ อยากจะผละ สังคมใด<br />ก็ผละได้ ทันใจ ไม่อัดแอฯ<br /><br />เอ็นดูฉัน ขอให้ฉัน เป็นพระเถื่อน<br />มีหมู่ไม้ เป็นเพื่อน ทุกกระแส<br />มดแมลง แสดงธรรม อยู่จำเจ<br />ไพเราะแท้ ไม่มีเบื่อ เหลือกล่าวเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2669596736641302401?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-51073321078745189322009-11-12T18:07:00.001+07:002009-11-12T18:11:23.515+07:00เป็นพระบ้าน<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvvsNznYEZI/AAAAAAAABKo/KCjeOCG-s7Q/s1600-h/30FFDEF000%5BPW22HKXLX%5B49%5B2IPOL5%E0%B8%84%E0%B8%8A%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%AB%E0%B9%8C.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvvsNznYEZI/AAAAAAAABKo/KCjeOCG-s7Q/s200/30FFDEF000%5BPW22HKXLX%5B49%5B2IPOL5%E0%B8%84%E0%B8%8A%E0%B8%AA%E0%B8%B5%E0%B8%AB%E0%B9%8C.jpg" /></a><br /></div>เป็นพระบ้าน นั้นเห็นว่า ภาระมาก<br />ต้องเป็นครก เป็นสาก กันเต็มที่<br />หนอนสังคม มีมา ทั้งตาปี<br />ช่างเหลือที่ จะเป่าปัด ขจัดมัน<br /><br />ฉันทนเป็น พระบ้าน มานานแล้ว<br />ถ้าคิดไป ใจแป้ว ไม่สุขสันติ์<br />มีแต่งาน เตี้ยต่ำ, ทำตะบัน<br />ก็ไม่เห็น มีวัน จะหมดไปฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5107332107874518932?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-22202132775934435382009-11-12T18:02:00.000+07:002009-11-12T18:02:46.056+07:00เป็นหลวงตา<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvvrPCOuZWI/AAAAAAAABKg/JlyN4zeq9bI/s1600-h/r11_11.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvvrPCOuZWI/AAAAAAAABKg/JlyN4zeq9bI/s320/r11_11.jpg" /></a><br /></div>เป็นหลวงตา สนุกกว่า เป็นเจ้าคุณ<br />เหมือนความว่าง ดีกว่าบุญ เป็นไหนๆ<br />ไม่ปรุงแต่ง สังขาร ประการใด<br />ล้วนเป็นไป สงบเย็น เป็นนิพพาน<br /><br />บุญเป็นเรื่อง สวยงาม กิน-กาม-เกียรติ<br />แต่ไม่มี ใครเกลียด ทุกสถาน<br />ส่วนความว่าง ว่างเสียจน คนกลัวลาน<br />เขาเกลียดกัน ขันจ้าน เป็นหลวงตาฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2220213277593443538?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-55961110848955361362009-11-08T09:46:00.000+07:002009-11-08T09:46:42.875+07:00อริยชน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvYw3Nog8xI/AAAAAAAABKI/aykkEW_Wgjc/s1600-h/spd_20070420142630_b.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvYw3Nog8xI/AAAAAAAABKI/aykkEW_Wgjc/s320/spd_20070420142630_b.jpg" /></a><br /></div>อริยะ แปลว่าละ จากข้าศึก<br />ไม่จมลึก อยู่ในโลก โศกสลาย<br />จนไม่มี ข้าศึกใหญ่ ทางใจกาย<br />เพราะจางคลาย คือ<b style="color: #cc0000;">วิโยค</b> เป็นโลกเย็น<br /><br />เป็นปุถุชน กันทำไม ให้นานเล่า<br />จะตายเปล่า ไปทั้งชาติ ฉลาดเห็น<br />มันมีทาง ชนะทุกข์ ทุกประเด็น<br />อย่ามัวเป็น ปู่โสม เรื่องโคมลอย<br /><br />ทิฏฐิว่า "ตัวกู" และ "ของกู"<br />มุ่งมล้าง มันอยู่ อย่าท้อถอย<br />กิเลสหลาย เริ่มมลาย ไม่รัดร้อย<br />นี้คือรอย อริยา รีบหาเทอญฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5596111084895536136?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-37861780224442001282009-11-05T08:30:00.002+07:002009-11-05T08:39:13.890+07:00กัลยาณชน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvIqrfPIupI/AAAAAAAABJ4/HldZcoSCmb0/s1600-h/20060113.CRB002630.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvIqrfPIupI/AAAAAAAABJ4/HldZcoSCmb0/s200/20060113.CRB002630.jpg" /></a><br /></div>กัลยาณชน นั้นละได้ ในส่วนผิด<br />มายึดติด มากมาย ฝ่ายกุศล<br />หมายมั่นเห็น ว่าเป็น ตนของตน<br />เท่ากันกับ ปุถุชน <b style="color: #cc0000;">“ยึดตัวกู”</b><br /><br />แม้ความยึด จะเท่ากัน แต่มันแปลก<br />มันเกิดแยก ทางกัน ดูขันอยู่<br />ข้างหนึ่งยึด ความทราม กามเชิดชู<br />ข้างหนึ่งยึด ความหรู กุศลงาม<br /><br />ปุถุชน เคยหนาทึบ ด้วยฝ้าตา<br />ครั้งนานมา เริ่มเห็น<b style="color: #e69138;"> รัตนะสาม</b><br />คือพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ตาม<br />ความเป็นจริง ใจเกิดงาม นามกัลยาณ์ฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3786178022444200128?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-90236222913929364872009-11-05T06:55:00.002+07:002009-11-05T07:19:22.852+07:00ชาวบ้าน-ชาววัด<a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvIUPaktE_I/AAAAAAAABJo/SKPp7hPh69g/s1600-h/1939.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" height="200" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SvIUPaktE_I/AAAAAAAABJo/SKPp7hPh69g/s320/1939.jpg" width="105" /></a>อันชาวบ้าน ทำงาน เพื่อกามเกียรติ<br />จึงเกิดความ ตึงเครียต จนสั่นเสียว<br />ส่วนชาววัด มุ่งขจัด ไปท่าเดียว<br />มิให้เกี่ยว เกียรติกาม <b style="color: #b45f06;">มุ่งงามธรรม</b><br /><br />จีงเกิดมี เครื่องวัด วัดชาวบ้าน<br />ด้วย “เงิน” “งาน” “อดอยาก” หรือ “อิ่มหนำ”?<br />ส่วนเครื่องวัด ชาววัด, วัดกิจกรรม<br />ว่าเขาทำ ให้ว่างได้ เท่าไรแล;<br /><br />ถ้าชาววัด ฮึดฮัด มุ่งกามเกียรติ<br />มันน่าเกลียด แสนกล คนตอแหล<br />ถ้าชาวบ้าน เกียจคร้าน <b style="color: #990000;"> งานเชือนแช</b><br />ก็มีแต่ ทุกข์ทน หม่นหมองไป;<br /><br />จึงขอให้ ชาวบ้าน เป็นชาวบ้าน<br />ผสมผสาน เกียรติกาม ตามวิสัย<br />ให้ชาววัด เป็นชาววัด ขจัดไกล<br />เพื่อพ้นภัย เกียรติ กาม งามนักเอยฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-9023622291392936487?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-77544086235520163522009-10-21T12:27:00.000+07:002009-10-21T12:27:21.140+07:00ภัยร้ายของนักเรียน<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/St6bhdt49SI/AAAAAAAABJY/zL_DsALZCZw/s1600-h/00_DayPra02.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/St6bhdt49SI/AAAAAAAABJY/zL_DsALZCZw/s320/00_DayPra02.jpg" /></a><br /></div>เป็นนักเรียน เพียรศึกษา อย่าริรัก<br />ถูกศรปัก เรียน ไม่ได้ ดั่งใจหมาย<br />สมาธิจะ หักเหี้ยม เตียนมลาย<br />ถึงเรียนได้ ก็ไม่ดี <b style="color: #e06666;"> เพราะผีกวน</b><br /><br />แต่เตือนกัน สักเท่าไร ก็ไม่เชื่อ<br />มันแรงเหลือ รักร้าย หลายกระสวน<br />หลอดพ่อแม่ มากมาย หลายกระบวน<br />หน้าขาวนวล ใจหยาบดำ ซ้ำละลาย<br /><br />การเล่าเรียน เบื่อหน่าย คล้ายจะบ้า<br />ใช้เงินอย่าง เทน้ำเทท่า น่าใจหาย<br />ไม่เท่าไร ใจกระด้าง สิ้นยางอาย<br />หญิงหรือชาย เรียนไม่ดี สิ่งนี้เอง<br /><br />มีสัจจะ ทมะ และขันตี<br />กตัญญู ทมะ และขันตี<br />กตัญญู กตเวที อย่าโฉงเฉง<br />รักพ่อแม่ พวกพ้อง ต้องยำเกรง<br />เรียนให้เก่ง ให้ยิ้มแปล้ แก่ทุกคนฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7754408623552016352?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-77836293845132597332009-10-18T22:02:00.000+07:002009-10-18T22:02:32.827+07:00ความเป็นพระ<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StstqzAicNI/AAAAAAAABJI/eEFXZeOMpSA/s1600-h/D17.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StstqzAicNI/AAAAAAAABJI/eEFXZeOMpSA/s320/D17.jpg" /></a><br /></div><b>ความเป็นพระ</b> คือจิตพราก จากกิเลส<br />รู้สังเกต ไม่ประมาท ฉลาดเฉลียว<br />สำรวมระวัง รักษาใจ ไปท่าเดียว<br />เพื่อหลีกเลี้ยว ภัยทั้งสาม ไม่ตามตอม<br /><br />จากเรื่องกิน เรื่องกาม และเรื่องเกียรติ<br />เห็นเสนียด ในร้อนเย็น ทั้งเหม็นหอม<br />ไม่ยินดี ไม่ยินร้าย ไม่ออมชอม<br />กิเลสล้อม ลวงเท่าไร ไม่หลงลม<br /><br />จิตสะอาด ใจสว่าง มโนสงบ<br />ทั้งครันครบ กายวจี ที่เหมาะสม<br /><b>ความเป็นพระ</b> จึงชนะ เหนืออารมณ์<br />โลกนิยม กระหยิ่มใจ จึงไหว้แลฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7783629384513259733?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-72279248295580718212009-10-14T16:25:00.001+07:002009-10-14T16:28:04.713+07:00อะไรเผือก?<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StWY5puQmEI/AAAAAAAABIw/liKz6qdQT34/s1600-h/y1pf-eo6sUrzLYyBHCyNxLPcP0YffqACKHe6ZFY_EAQk-UYWIoIe3h5XbZDnsQbqCO1GauFdjg3ivo.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StWY5puQmEI/AAAAAAAABIw/liKz6qdQT34/s320/y1pf-eo6sUrzLYyBHCyNxLPcP0YffqACKHe6ZFY_EAQk-UYWIoIe3h5XbZDnsQbqCO1GauFdjg3ivo.jpg" /></a>ลิงจะเผือก เพราะขน มันสีขาว<br />ส่วนคนเรา เผือกได้ ใครก้มเศียร<br />เนื่องจากมี ธรรมา <b style="color: #cc0000;">ไม่อาเกียรณ์</b><br />ใครพากเพียร เผือกได้ ไม่เว้นตน<br /><br />ฝรั่งเผือก ผิวขาว เปล่าแก่นสาร<br />เที่ยวเพ่นพ่าน มีได้ ทุกแห่งหน<br />คนเราเผือก ไม่ได้ เพียงกายยล<br />เป็นสีขาว: เผือกคน ใช่เผือกลิง<br /><br />ถ้าฝรั่ง เป็นครูเรา, ใช่เขาเผือก<br />ที่ตรงเปลือก, อย่าคิด ให้ผิดยิ่ง<br />มัวเลียนแบบ ที่ตรงเปลือก จะเผือกลิง<br />แล้วจะยิ่ง กว่าไม่เผือก เลือกให้ดีฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7227924829558071821?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-89390957886937038742009-10-14T16:01:00.001+07:002009-10-14T16:03:20.274+07:00บุญเป็นอะไร<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StWTKOByKQI/AAAAAAAABIQ/Wm2KMuEHfxM/s1600-h/DSC00828.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/StWTKOByKQI/AAAAAAAABIQ/Wm2KMuEHfxM/s320/DSC00828.jpg" /></a><br /></div>สิ่งนั้นๆ เป็นเหมือน ของเกลื่อนกลาด<br />ที่เป็นบาป เก็บกวาด ทิ้งใต้ถุน<br />ที่เป็นบุญ มีไว้ เพียงเจือจุน<br />ใช้เป็นคุณ สะดวกคาย คล้ายรถเรือ,<br /><br />หรือบ่าวไพร่ มีไว้ใช้ ใช่ไว้แบก<br />กลัวตกแตก ใจสั่น ประหวั่นเหลือ<br />เรากินเหลือ ใช่จะต้อง บูชาเกลือ<br />บุญเหมือนเรือ มีไว้ขี่ ไปนิพพาน<br /><br />มิใช่เพื่อ ไว้ประดับ ให้สวยหรู<br />เที่ยวอวดชู แบกไป ทุกสถาน<br />หรือลอยล่อง ไปในโลก <b style="color: red;">โอฆกันดาร</b><br />ไม่อยากข้าม ขึ้นนิพพาน เสียดายเรือฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-8939095788693703874?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-55122351959728516422009-10-05T05:56:00.001+07:002009-10-05T05:58:54.943+07:00เป็นพ่อให้เป็นพ่อ<blockquote><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SskoAJGE-jI/AAAAAAAABHU/Alr7-JkIMGY/s1600-h/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SskoAJGE-jI/AAAAAAAABHU/Alr7-JkIMGY/s320/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%A1%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%A3%E0%B8%A3%E0%B8%A1%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%9E%E0%B8%B8%E0%B8%97%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%B9%E0%B8%9B.jpg" /></a>ถ้าเป็นพ่อ ก็จงเป็น ให้เป็นพ่อ<br />เป็นเพียงให้ <b style="color: red;">ผีหัวร่อ </b> หรือพอใหว<br />เดี๋ยวนี้เป็น กันจนผี ขี้คร้านไย<br />พ่ออะไร ให้ลูกจูง จมูกพา<br /><br />พ่อรุ่นนี้ เฝ้าพิรี้ พิไรปลอบ<br />ให้ชื่นชอบ สุดแต่ลูก จะปราถนา<br />จะตอบลูก ก็ตอบไม่ถูก ว่าเกิดมา<br />เพื่ออะไร กันหนา ยังมืดมนท์<br /><br />พ่อไม่รู้ ลุกจะรู้ ได้อย่างไร<br />จะเดินไป ทางไหน ยังสับสน<br />ทำอะไร ได้ไม่- ถึงเสี้ยวคน<br />ลูกของตน พ่อฆ่า สาแก่ใจฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5512235195972851642?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-70202673133886411642009-10-01T20:17:00.001+07:002009-10-01T20:18:41.450+07:00ตามรอยพระพุทธองค์<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSr5GWLgkI/AAAAAAAABGU/E-IdM2UjeOY/s1600-h/IMG_2540_spring.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSr5GWLgkI/AAAAAAAABGU/E-IdM2UjeOY/s320/IMG_2540_spring.jpg" /></a><br /></div>เมื่อทิ้งเกียรติ เกลียดศักดิ์ รักสงบ<br />ก็จะพบ นิพพานได้ ดั่งไขขาน<br />ตัวท่านแหละ รู้ชัด อุบัติการณ์<br />ว่าตัวท่าน เองถึง ซึ่งวิมุตติ<br /><br />จงดำเนิน ตามรอย พระพุทธองค์<br />บากบั่นมุ่ง รางวัล <b style="color: red;">อันเอกอุตม์</b><br />แน่ดั่งอา- ทิตย์อุทัย ไม่มีทรุด<br />ท่านจะยุด วิมุตติได้ ไม่เปล่าเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7020267313388641164?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-54946823535868198482009-10-01T20:10:00.000+07:002009-10-01T20:10:25.156+07:00ปากอย่างใจอย่าง<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSqIkSRLHI/AAAAAAAABGM/qb6rpZoKOIo/s1600-h/5166960958.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSqIkSRLHI/AAAAAAAABGM/qb6rpZoKOIo/s320/5166960958.jpg" /></a><br /></div>มีปากอย่าง ใจอย่าง หนทางศุข<br />ไม่เกิดทุกข์ เพราะยึดมั่น ฉันแถลง<br />ว่าคำพระ พุทธองค์ ทรงแสดง<br />อย่าระแวง ว่าฉันหลอก ยอกย้อนเลย<br /><br />อย่ายึดมั่น สิ่งใดๆ ด้วยใจตู<br />ว่าตัวกู ของกู อยู่เฉยๆ<br />ปากพูดว่า ตัวกู อยู่ตามเคย<br />ใจอย่าเป็น เช่นปากเอ่ย เหวยพวกเราฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5494682353586819848?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-53768627070351815222009-10-01T20:03:00.000+07:002009-10-01T20:03:23.620+07:00เป็นอยู่ด้วยจิตว่าง<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSoVIMduiI/AAAAAAAABGE/6-GTwwcFg_U/s1600-h/16yaf395.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsSoVIMduiI/AAAAAAAABGE/6-GTwwcFg_U/s320/16yaf395.jpg" /></a><br /></div>จงทำงาน ทุกชนิด <span style="color: #ffd966;"> </span><b style="color: #ffd966;"><span style="background-color: white;"><span style="color: #f1c232;">ด้วยจิตว่าง</span> </span> </b><br />ยกผลงาน ให้ความว่าง ทุกอย่างสิ้น<br />กินอาหาร ของความว่าง อย่างพระกิน<br />ตายเสร็จสิ้น แล้วในตัว แต่หัวที<br /><br />ท่านผู้ใด ว่างได้ ดังว่ามา<br />ไม่มีท่า ทุกข์ทน หม่นหมองศรี<br />"ศิลปะ" ในชีวิต ชนิดนี้<br />เป็น "เคล็ด" ที่ ใครคิดได้ สบายเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5376862707035181522?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-56062879242535905862009-09-29T22:23:00.005+07:002009-09-29T22:37:26.329+07:00ยามไหนก็ได้<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">ยามจะได้ ได้ให้เป็น ไม่เป็นทุกข์<br /></div>ยามจะเป็น เป็นให้ถูก ตามวิถี<br />ยามจะตาย ตายให้เป็น เห็นสุดดี<br />ถ้าอย่างนี้ ไม่มีทุกข์ ทุกวันเอยฯ<br /></blockquote><div style="text-align: justify;"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsIpXdBguMI/AAAAAAAABF8/PFJeBfsr_FI/s1600-h/5063494lgil2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SsIpXdBguMI/AAAAAAAABF8/PFJeBfsr_FI/s320/5063494lgil2.jpg" /></a><br /></div>หมายเหตุ:<br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #bf9000;">“ได้ให้เป็น”</b> คืออย่าได้เพื่อเอามาเป็นตัวกูหรือของกูเหมือนที่เขาได้ๆกัน<br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #6aa84f;">“เป็นให้เป็น”</b> คืออย่าเป็นด้วยรู้สึกยึดมั่นถือมั่นด้วยอุปาทานว่า กูเป็นนั่นเป็นนี่ไปตามนั้นจริงๆ แม้ที่สุดแต่การเป็นบิดามารดา;<br /></div><div style="text-align: justify;"><b style="color: #cc0000;">“ตายให้เป็น”</b> คือตายชนิดที่ไม่ตาย, แต่กลับเป็นอยู่ ตลอดกาล, และต้องเป็นการกระทำชนิดที่เรียกว่า “ตายเสียก่อนตาย” คือตายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก่อนแต่ร่างกายแตกดับฯ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-5606287924253590586?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-34126304723259502032009-09-27T17:43:00.001+07:002009-09-27T17:47:37.238+07:00ยามจะใช้<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sr9A6VvlS3I/AAAAAAAABFM/2H_QkMW5Hj8/s1600-h/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8901.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sr9A6VvlS3I/AAAAAAAABFM/2H_QkMW5Hj8/s320/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8901.JPG" /></a><br /></div><blockquote>ยามจะใช้ ใช้ให้เป็น <b style="color: #cc0000;">ไม่เป็นทุกข์</b><br />ยามจะกิน กินให้ถูก ตามวิถี<br />ยามจะถ่าย ถ่ายให้เป็น เห็นสุดดี<br />ถ้าอย่างนี้ ไม่เป็นทุกข์ ทุกวันคืนฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3412630472325950203?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-74574261136314582712009-09-27T17:35:00.000+07:002009-09-27T17:35:48.810+07:00ยามจะมี<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sr8_zPdMT3I/AAAAAAAABFE/4LxL6j5rY9g/s1600-h/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sr8_zPdMT3I/AAAAAAAABFE/4LxL6j5rY9g/s320/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%89.jpg" /></a><br /></div><blockquote>มีอะไร มีไม่เป็น <b style="color: #cc0000;"> ก็เป็นทุกข์</b><br />ถึงมีสุข ก็ยิ่งทุกข์ เพราะสุขนั่น<br />ดูให้ดี อย่าเสียที ให้กับมัน<br />จะพากัน มาเพิ่มทุกข์ ให้ทุกทีฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-7457426113631458271?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-37417877656583003402009-09-23T13:12:00.001+07:002009-09-23T13:13:42.264+07:00มันมีเท่านี้เอง<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Srm8CC7cJSI/AAAAAAAABEs/XQ1UTT25Yv8/s1600-h/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8906.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Srm8CC7cJSI/AAAAAAAABEs/XQ1UTT25Yv8/s320/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8906.JPG" /></a><br /></div><blockquote>ต้องเวียนเกิด เวียนตาย ตามบุญบาป<br />เมื่อไรทราบ ธรรมแท้ ไม่แปรผัน<br />ไม่ต้องเกิด ไม่ต้องตาย สบายครัน<br />มีเท่านั้น! ใครหาพบ จบกันเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3741787765658300340?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-35670512455207540202009-09-22T12:06:00.001+07:002009-09-22T12:09:02.324+07:00ภัทเทกรัตต์<blockquote><a href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhbNfCAqLI/AAAAAAAABEM/_NXSDL5SuYI/s1600-h/343.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhbNfCAqLI/AAAAAAAABEM/_NXSDL5SuYI/s200/343.jpg" /></a>สิ่งล่วงแล้ว แล้วไป อย่าใฝ่หา<br />ที่ไม่มา ก็อย่าพึ่ง คนึกหวัง<br />อันวันวาน ผ่านพ้น ไม่วนวัง<br />วันข้างหน้า หรือก็ยัง ไม่มาเลย<br /><br />ผู้ใดเฟ้น เห็นชัด ปัจจุบัน<br />เรื่องนั่นนั้น แจ่มกระจ่าง อย่างเปิดเผย<br />ไม่แง่นง่อน คลอนคลั่ง ดั่งเช่นเคย<br />รู้แล้วเลย ยิ่งเร้า ให้ก้าวไป<br /><br />วันนี้เอง เร่งกระทำ ซึ่งหน้าที่<br />อันวันตาย แม้พรุ่งนี้ ใครรู้ได้<br />เพราะไม่อาจ บอกปัด หรือผลัดไว้<br />ต่อความตาย และมหา เสนามัน<br /><br />ผู้มีเพียร เวียนเป็น อยู่เช่นนี้<br />ทั้งทิพา ราตรี แข็งขยัน<br />นั่นแหละผู้ <b><span style="color: red;">“ภัทเท- กรัตต์”</span></b> อัน<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3567051245520754020?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-49304940320954545522009-09-22T12:02:00.001+07:002009-09-22T12:03:28.136+07:00อยู่กันนิรันดร<blockquote><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhaWGwTehI/AAAAAAAABEE/1NDhkNjozlg/s1600-h/day006.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhaWGwTehI/AAAAAAAABEE/1NDhkNjozlg/s320/day006.jpg" /></a>“ทำกับฉัน อย่างกะฉัน นั้นยังอยู่<br />อยู่เป็นคู่ กันชั่วฟ้า ดินสลาย<br />ทำกับฉัน อย่างกะฉัน นั้นไม่ตาย<br />ท่านทั้งหลาย ก็อยู่กัน <b style="color: red;">นิรันดร</b>”<br /><br />ทำฉันใด จึงจะเป็น เช่นนั้นเล่า<br />คือทำให้ เข้าเค้า พระองค์สอน<br />สิ่งไม่ตาย ถึงให้ได้ ทุกขั้นตอน<br />สิ่งม้วยมรณ์ ก็ทิ้งมัน นั่นแลนา<br /><br />สิ่งปรุงแต่ง ใดใด ในโลกนี้<br />ไม่ยินดี ยึดมั่น แหละท่านขา<br />จิตว่างไป ไร้ “ตัวกู” ไม่จู่มา<br />ไม่เห็นว่า อะไรกัน ที่มันตายฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4930494032095454552?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-10842267167544151432009-09-22T11:58:00.000+07:002009-09-22T11:58:40.802+07:00วิธีทำไม่ให้ฉันตาย<blockquote><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhZXUZFMEI/AAAAAAAABD8/_81BpLsgs2U/s1600-h/a8.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhZXUZFMEI/AAAAAAAABD8/_81BpLsgs2U/s200/a8.jpg" /></a>แม้ฉันตาย กายลับ ไปหมดแล้ว<br />แต่เสียงสั่ง ยังแจ้ว แว่วหูสหาย<br />ว่าเคยพลอด กันอย่างไร ไม่เสื่อมคลาย<br />ก็เหมือนฉัน ไม่ตาย กายธรรมยัง<br /><br />ทำกับฉัน อย่างกะฉัน นั้นไม่ตาย<br />ยังอยู่กับ ท่านทั้งหลาย อย่างหนหลัง<br />มีอะไร มาเขี่ยไค้ ให้กันฟัง<br />เหมือนฉันนั่ง ร่วมด้วย ช่วยชี้แจง<br /><br />ทำกับฉัน อย่างกะฉัน ไม่ตายเถิด<br />ย่อมจะเกิด ผลสนอง หลายแขนง<br />ทุกวันนัด สนทนา อย่าเลิกแล้ง<br />ทำให้แจ้ง ที่สุดได้ <b style="color: red;">เลิกตายกันฯ</b><br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1084226716754415143?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-37881847259286219542009-09-22T11:52:00.001+07:002009-09-22T11:52:42.927+07:00พุทธทาสจักไม่ตาย<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhXznQBmeI/AAAAAAAABD0/ek37bmyeD_I/s1600-h/samatha-1232764053-222-123-117-180.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhXznQBmeI/AAAAAAAABD0/ek37bmyeD_I/s200/samatha-1232764053-222-123-117-180.jpg" /></a><br /></div>พุทธทาส จักอยู่ไป ไม่มีตาย<br />แม้ร่างกาย จะดับไป ไม่ฟังเสียง<br />ร่ายกายเป็น ร่างกายไป ไม่ลำเอียง<br />นั่นเป็นเพียง สิ่งเปลี่ยนไป ในเวลา<br /><br />พุทธทาส คงอยู่ไป ไม่มีตาย<br />ถึงดีร้าย ก็จะอยู่ คู่ศาสนา<br />สมกับมอบ กายใจ รับใช้มา<br />ตามบัญชา องค์พระพุทธ ไม่หยุดเลย<br /><br />พุทธทาส ยังอยู่ไป ไม่มีตาย<br />อยู่รับใช้ เพื่อนมนุษย์ ไม่หยุดเฉย<br /><b style="color: red;">ด้วยธรรมโฆษณ์</b> ตามที่วาง ไว้อย่างเคย<br />โอ้เพื่อนเอ๋ย มองเห็นไหม อะไรตายฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3788184725928621954?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-23397495210408172282009-09-22T11:42:00.001+07:002009-09-22T11:44:45.833+07:00ปริญญาจากสวนโมกข์<blockquote><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhVkkbwewI/AAAAAAAABDs/xLzFxNL7Lao/s1600-h/3_1216204741.jpg" imageanchor="1" style="clear: right; float: right; margin-bottom: 1em; margin-left: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SrhVkkbwewI/AAAAAAAABDs/xLzFxNL7Lao/s200/3_1216204741.jpg" /></a>“ปริญญา ตายก่อนตาย” ใครได้รับ<br />เป็นอันนับ ว่าจบสิ้น การศึกษา<br /><b style="color: red;">เป็นโลกุตตร์</b> หลุดพ้น เหนือโลกา<br />หยุดเวียนว่าย สิ้นสังสา- รวัฏฏ์วน<br /><br />ปริญญา แสนสงวน จากสวนโมกข์<br />คนเขาว่า เยกโยก ไม่เห็นหน<br />ไม่เห็นดี ที่ตรงไหน ใครสัปดน<br />รับเอามา ด่าป่น กันทั้งเมือง<br /><br />นี่แหละหนา ปริญญา “ตายก่อนตาย”<br />คนทั้งหลาย มองดู ไม่รู้เรื่อง<br />เขาอยากอยู่ ให้เด่นดัง มลังเมลือง<br />เขาเลยเคือง ว่าเราชวน ให้ด่วนตายฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-2339749521040817228?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-35672401766465917822009-09-21T15:31:00.001+07:002009-09-21T15:33:08.040+07:00ชีวิตนี้คืออะไรกัน<a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Src5mJHIMpI/AAAAAAAABDk/EQeZ10r2yS8/s1600-h/7a314b1d.gif" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Src5mJHIMpI/AAAAAAAABDk/EQeZ10r2yS8/s320/7a314b1d.gif" /></a><b style="color: #e69138;">ชีวิตนี้ คืออะไรกัน?</b> ฉันคิดว่า<br />เป็นความบ้า ของธรรมชาติ ประหลาดขัน<br />ปรุงแต่งธาตุ แห่งกายใจ ไหลเป็นควัน<br />เป็นธาตุความ อร่อยชั้น สัญชาตญาณ<br /><br /><b style="color: #6aa84f;">ชีวิตนี้ มีทำไมกัน?</b> ฉันเห็นว่า<br />เพื่อความบ้า ถึงที่สุด สิ้นสงสาร<br />สงบกาย ใจเย็น เป็นนิพพาน<br />อวสานแห่ง ความไหล ไม่มีควัน<br /><br /><b style="color: #a64d79;">ชีวิตนี้ ทำอย่างไรกัน?</b> ฉันถือว่า<br />ต้องหยุดบ้า ในอร่อย คอยผ่อนผัน<br />ตามองค์มรรค แปดประการ ประสานกัน<br />ทุกคืนวัน ให้ถูกต้อง คลองสัมมาฯ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3567240176646591782?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-6453864373339952362009-09-16T08:10:00.003+07:002009-09-16T08:10:00.390+07:00บางนาทีท่านมีมัน<blockquote><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sq-Tz52IoJI/AAAAAAAABDU/b9xdDECJx0g/s1600-h/20040301044110.jpg" imageanchor="1" style="clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://1.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sq-Tz52IoJI/AAAAAAAABDU/b9xdDECJx0g/s320/20040301044110.jpg" /></a></div>รสอะไร ไม่ประเสริฐ หรือ<b style="color: red;">สุทธิศานติ์</b><br />ยิ่งไปกว่า รสของการ ไม่ต้องได้<br />ไม่ต้องเป็น ไม่ต้องอยู่ ไม่ต้องตาย<br />ไม่กระหาย ไม่สงสัย ไม่กังวล<br /><br />ไม่หวั่นไหว ไม่ถือ ร้ายหรือดี<br />ไม่ถวิล หวังที่ มันสับสน<br />เช่นจวนได้ หรือจะได้ แต่กลายวน<br />เป็นไม่แน่ ว่าตน จะได้มัน<br /><br />รสความว่าง อิ่มโอชะ ตลอดกาล<br />เป็นสัมปราย- โวหาร พระอรหันต์<br />ดูให้ดี บางนาที ท่านมีมัน<br />แต่ว่าท่่าน ดูไม่ดี ไม่มีเอยฯ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-645386437333995236?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-32687665815050546902009-09-15T19:37:00.000+07:002009-09-15T19:37:02.300+07:00ต้นสนเฒ่า<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sq-JDH6UWcI/AAAAAAAABC8/UbdNTWJQYzw/s1600-h/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8904.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/Sq-JDH6UWcI/AAAAAAAABC8/UbdNTWJQYzw/s320/%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%81%E0%B9%84%E0%B8%A1%E0%B9%8904.JPG" width="320" /></a></div><blockquote> เมื่อมันยัง ไม่ได้ เป็นพุทธะ<br />ต้นสนเฒ่า ก็ยังจะ อืดอาดฝัน<br />เอื่อยๆไป ได้สนุก ทุกคืนวัน<br />พอเหมาะครัน เป็นพุทธได้ ในพริบตา.</blockquote><blockquote>มนุษย์เรา เบาความ ยามสบาย<br />ก็ไม่ใฝ่ ฝึกธรรม ตามวาสนา<br />จนแก่เฒ่า เข้าเขตของ มรณา<br />ก็พะว้า พะวังวาย ตายเปล่าเอยฯ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-3268766581505054690?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-12995833401685701712009-09-12T02:02:00.003+07:002009-09-12T02:09:13.755+07:00รสแห่งความเปลี่ยนแปลง<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqqfjiPgItI/AAAAAAAABBQ/H5O1qqZmjws/s1600-h/22174.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqqfjiPgItI/AAAAAAAABBQ/H5O1qqZmjws/s320/22174.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380288137683542738" border="0" /></a><blockquote><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">สันดานจิต</span> ชอบเวียน เปลี่ยนเสมอ<br />มันเฝ้าเพ้อ หาใหม่ ใฝ่กระสัน<br />จะเปลี่ยนรส, เปลี่ยนที่, เปลี่ยนสิ่งอัน<br />แวดล้อมมัน, เปลี่ยนเวลา เปลี่ยนอารมณ์<br /><br />รสของความ เปลี่ยนแปลง แฝงเจืออยู่<br />จึงได้ดู เป็นรส ที่เหมาะสม<br />เป็นรสแห่ง อนิจจัง ช่างลับลม<br />ไม่รู้ถึง จึ่งงม ว่าเลิศดีฯ</blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-1299583340168570171?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-68154485337783523842009-09-11T10:53:00.004+07:002009-09-11T11:00:12.005+07:00คาถาดับสังขาร<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqnLFX9T6eI/AAAAAAAABBI/GrnE7JdrxaU/s1600-h/00_DayPra04.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 108px; height: 294px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqnLFX9T6eI/AAAAAAAABBI/GrnE7JdrxaU/s320/00_DayPra04.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5380054523061725666" border="0" /></a><br /><blockquote>สิ่งปรุงแต่ง ทั้งหลาย ไม่เที่ยงหนอ<br />มันเกิดก่อ ตามหน้าที่ มีสังขาร<br />แล้วก็ดับ เป็นธรรมดา ตามอาการ<br />ไม่อยู่นาน มันเป็น เช่นนี้แล<br /><br />สังขารกลุ่ม นี้หนอ ก็เหมือนกัน<br />จะสิ้นสุด ลงในวัน นี้เป็นแน่<br />ไม่มีใคร เกิดหรือตาย มีได้แต่<br />สังขารแท้ๆ มันจะดับ โดยธรรมดา<br /><br />ความสงบ มีเพราะดับ แห่งสังขาร<br />มันดับเย็น เป็นนิพพาน <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">สิ้นสังสาร์</span><br />นามรูปนี้ ดับวันนี้ เป็นกิริยา<br />ไม่มีเชื้อ กลับมา เกิดอีกแลฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6815448533778352384?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-45412672000425364652009-09-08T05:19:00.004+07:002009-09-08T05:33:29.696+07:00ดับสังขาร<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqWKHb8thUI/AAAAAAAABA4/unA3ab1w3ng/s1600-h/watrongkhun248_5.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 126px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqWKHb8thUI/AAAAAAAABA4/unA3ab1w3ng/s320/watrongkhun248_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378857190330041666" border="0" /></a><br /><blockquote><span style="font-weight: bold;">อนิจฺจา วต สงฺขารา</span><br />"สิ่งที่เหตุ ปรุงขึ้นมา ไม่เที่ยงหนอ!"<br /><span style="font-weight: bold;">อุปาท วยธมฺมิโน;</span> พอ<br />เกิดแล้วก็ แปรไป เป็นธรรมดา<br /><br /><span style="font-weight: bold;">อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ</span><br />มันเกิด,ผลิ แล้วก็ดับ ลับต่อหน้า<br />เป็นเช่นนี้ เวียนวัฏฏ์ อยู่อัตรา<br />ใครจะว่า วอนอย่างไร ไม่ฟังกัน<br /><br /><span style="font-weight: bold;">เดสํ วูปสโม สุโข;</span> แปล<br />ว่าสุขแท้ คือสงบการ ปรุงแต่งนั่น<br />ไม่ปรุงแต่ง ตัวตนอะไร สักสิ่งอัน<br />ชีวิตดับ หรือไม่นั้น ไม่เป็นประมาณฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4541267200042536465?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-60181488806634938282009-09-06T09:16:00.005+07:002009-09-06T09:25:48.903+07:00หนทางชนะตาย<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqMc8x-2hJI/AAAAAAAAA9Q/ll6WE59YW1c/s1600-h/355759.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 125px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqMc8x-2hJI/AAAAAAAAA9Q/ll6WE59YW1c/s320/355759.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378174210545190034" border="0" /></a><br /><blockquote><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ลองอยากตาย</span> ใจสบาย บอกไม่ถูก<br />ไม่ต้องหนาว ถึงกระดูก นะสหาย<br />มีแต่ครื้น- เครงใจ อยู่ไม่วาย<br />ไม่เห็นเป็น ภัยร้าย ในมรณา<br /><br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">สมัครตาย</span> ยิ่งสบาย ไปกว่านั้น<br />ไม่มีปัญ- หาเหลือ เป็นเชื้อผวา<br />การจะอยู่ หรือจะตาย คล้ายกันนี่หว่า<br />ความชรา หรือเจ็บไข้ ไม่อาจรอ<br /><br />ตายก่อนตาย ยิ่งสบาย ไปกว่าอีก<br />เป็นการฉีก "กู" สลาย ไม่เหลือหลอ<br />ทั้ง "ของกู" ไม่อาจเกิด ประเสริฐพอ<br />ต่อนั้นหนอ ไม่มีใคร ที่ตายเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-6018148880663493828?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2925425443118482867.post-42496648321016048092009-09-05T12:08:00.005+07:002009-09-05T12:18:01.031+07:00ตายก่อนตาย<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqHz0DG4HXI/AAAAAAAAA7w/rJ0WUabFYlU/s1600-h/p4.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 106px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_1ihKPgpbzgM/SqHz0DG4HXI/AAAAAAAAA7w/rJ0WUabFYlU/s320/p4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5377847505569979762" border="0" /></a><br /><blockquote>ตายเมื่อตาย ย่อมกลาย ไปเป็นผี<br />ตายไม่ดี ได้เป็นที่ ผีตายโหง<br /><span style="font-weight: bold; color: rgb(255, 0, 0);">ตายทำไม</span> เพียงให้ เขาใส่โลง<br />ตายโอ่โถง นั้นคือตาย เสียก่อนตาย<br /><br />ตายก่อนตาย มิใช่กลาย ไปเป็นผี<br />แต่กลายเป็น สิ่งที่ ไม่สูญหาย<br />ที่แท้คือ ความตาย ที่ไม่ตาย<br />มีความหมาย ไม่มีใคร ได้เกิดแล<br /><br />คำพูดนี้ ผันผวน ชวนฉงน<br />เหมือนเล่นลิ้น ลาวน คนตอแหล<br />แต่เป็นความ จริงอัน ไม่ผันแปร<br />ใครคิดแก้ อรรถได้ ไม่ตายเอยฯ<br /></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2925425443118482867-4249664832101604809?l=dhammapoem.blogspot.com' alt='' /></div>mainoreply@blogger.com0